دادگاه باشد ما اینها را شکنجه نمی دانیم، من در پاسخ گفتم که اگر این طور باشد، مطمئن باشید در ایران شکنجه نیست. به خاطر سازمان حقوق بشر یا سازمان های دیگر یا شرق و غرب که از ما خوششان بیاید شکنجه نمی کنیم، بلکه به خاطر خدا از حدود اسلام تجاوز نمی کنیم.

درمورد سروصداهایی که مجامع بین المللی برای حقوق بشر و غیر ه می کنند، تصور نمی کنم دیگر برای هیچ ایرانی شک و تردیدی وجود داشته باشد که هدف اینها از این سروصداها چیست. هرجا که اربابانشان دستور می دهند، اینها یکباره مثل بمب منفجر می شوند و هروقت که ارباب هایشان دستور نمی دهند، آب از آب تکان نمی خورد. آیا باوجود این مسائل دیگر برای کسی تردیدی پیدا می شود که این تبلیغات حساب شده است. اسرائیل این همه فلسطینی های بی پناه را و لبنان مظلوم را زیر رگبارها و گلوله های توپ قرار داده و بمب افکن ها بر سر آنها بمب می ریزند و هزاران کشته و معلول و مصدوم و مجروح برجای می گذارند، ولی تابه حال صدای یک نفر از این حقوق بشری ها در هیچ جای دنیا بلند نشده، اما وقتی ما در دادگاه یک نفر تروریست را محکوم و اعدام می کنیم، سروصدای اینها بلند می شود که اعدام در ایران بالا رفته است. ما به هر مقدار که جنایتکار و مخالف با استقلال این ملت و مملکت و معاند با اسلام وجود داشته باشد، به همان مقدار هم اعدام و مجازات خواهیم داشت و هیچ باکی نداریم از اینکه بگوییم ٥٠ تن از محاربین و معاندین با اسلام و مسلمین را اعدام کردیم. ما صریح می گوییم کسانی که از حدود قرآن تجاوز بکنند و به گفته قرآن مجازات اینها اعدام باشد و گذشت درباره آنها جایز نباشد، اعدام می کنیم. هفتادوچند نفر را ایادی رجوی در مرکز حزب جمهوری اسلامی از بین می برند و اکنون شاهد هستیم که همین آقا که در رأس تروریست هاست، زیر پروبال و محبت و عنایت همان سازمان حقوق بشری ها، همان مهد دمکراسی ها، همان فرانسه ای که گل سرسبد دمکراسی و آزادمنشی و انسان دوستی است (!) قرار گرفته است. بنی صدر و رجوی فرمانده تروریست ها هستند. خیلی فرق است بین ترور و محاکمه در دادگاه.»

ربانی املشی درباره اینکه آیا سران سازمان مجاهدین خلق (منافقین) دستگیر شده اند یا نه، گفت: «آمار دستگیری آنها بسیار کم است، زیرا یک دسته شان به خارج فرار کرده اند و دسته ای دیگر در داخل کشور برنامه ریزی می کنند و هیچ وقت خود را در معرض خطر قرار نمی دهند و نوجوانان کم سن وسال را سپر خویش قرار می دهند. آنان در خانه نشسته اند و فقط دستور می دهند، اگر روزی هم کار برایشان مشکل شود، از کشور فرار می کنند. امیدوارم بتوانیم با سرنخ هایی که به دست آمده، آنها را دستگیر کنیم، تا این بچه ها و نوجوان ها یی که فریب خورده اند و خود و دیگران را در معرض خطر انداخته اند، از شر آنها راحت کنیم.»[١]

[١] روزنامه کیهان،١٨/٧/١٣٦٠،ص٦.