بستن جاده و پخش اعلامیه تحت عنوان "قیام سربداران" درحقیقت اقدام مقدماتی اتحادیه کمونیست های ایران برای هجوم به شهر آمل و تصرف و به اصطلاح آزادسازی (!) این شهر بود که حضور ناگهانی نیروهای سپاه و بسیج در جاده هراز و بروز یک درگیری کوچک، ادامه طرح آنان را متوقف کرد. این عده سرانجام در صبح ششم بهمن ماه، تصمیم خود را برای حمله به شهر آمل عملی کردند، اما مردم، افراد بسیج و نیروهای انتظامی با دادن ٤٠ شهید و تعدادی مجروح توانستند مهاجمان را وادار به فرار کنند. روزنامه اطلاعات تاریخچه اقدامات اتحادیه کمونیست های ایران را مورد بررسی قرار داده است. در بخشی از این تاریخچه دربارة حوادث امروز (١٨/٨/١٣٦٠) آمده است:

اعضا و هواداران اتحادیه کمونیست های ایران برای مدتی به شناسایی مناطق مختلف جنگلی و آموزش نیروهای خود پرداخته و در ٣ اردوگاه متشکل شدند. رهبران این عده که نام خود را "سربداران" گذاشته اند با این تصور واهی که در عرض چند روز آماده شده و تا آخر مهرماه می توانند در شهر آمل جرقه قیام خود را زده و ارتش خلق خود را برای قیام سراسری در ایران آماده کنند به فعالیت های ضدانقلابی خود ادامه دادند. اما باوجود تمامی کوشش های مذبوحانه از هر راهی که به پیش رفتند با بن بست مواجه شدند. به هرحال، بعد از دو ماه، این گروه آماده حمله به شهر آمل شدند و در ١٨ آبان ١٣٦٠ به قصد تصرف شهر آمل به راه افتادند. آنها برای پیشبرد این عمل جنایتکارانه و ضدانقلابی با سرقت تعدادی مینی بوس و وانت از مردم، وسایل حمل ونقل خود را آماده می کنند. رانندگان این وسایل نقلیه نیز توسط گروه بازداشت شده و در حواشی جنگل تحت مراقبت قرار می گیرند. اکثر افراد این گروه آماده هجوم به شهر بودند که ناگاه با یک گروه گشت برادران بسیج روبه رو می شوند و درگیری میان آنها آغاز می شود. با شروع و ادامه درگیری، این گروه برنامه خود را تغییر داده و به درون جنگل باز می گردد. در این درگیری یکی از برادران بسیج به شهادت و یک تن از افراد گروه کمونیست ها نیز به هلاکت می رسد. در همین زمان عدة معدودی از افراد گروه با ایجاد راه بندان در جاده هراز، برای مدت کوتاهی در رفت وآمد اختلال ایجاد می کنند و مسلحانه به پخش تعدادی از اوراق تبلیغاتی حاوی مشتی اکاذیب و تهمت های ناروا به نظام جمهوری اسلامی می پردازند و از مردم (به اصطلاح از "خلق") می خواهند که به صفوف آنان بپیوندند. درمجموع، این گروه با همین برخورد کوچک و با جانفشانی برادران بسیجی، مجدداً به اعماق جنگل فرار کرده و با این خیال واهی که جنگل های شمال از نفوذ انقلاب و امت حاضر در صحنه مصون است، به اردوگاه های خود باز می گردند.[١]

[١] روزنامه اطلاعات، ٢٩/١٠/١٣٦٠، ص٦.