در این عملیات ها ٣٠٧ تن از نیروهای خودی شهید (١٥ روز مهرماه ٣٣ تن، آبان ماه ١٨٠ تن و آذرماه ٩٤ تن) و ٤١١ تن زخمی (١٥ روز مهرماه ٢٨ تن، آبان ماه ١٩٦ تن و آذرماه ١٨٧ تن) شدند که بخش اندکی از شهدا و مجروحان را مردم بومی تشکیل می دادند.

در همین مدت، گروه های مسلح غیرقانونی ١٥١ نفر از نیروهای خودی و مردم را گروگان گرفتند که بیشترین تعداد گروگان ها مربوط به آبان ماه با ١٠٠ تن بود. البته، باید در نظر داشت که گروه های مسلح غیرقانونی به دلیل برخی ملاحظات همچون محدودیت مکانی، غذایی، امنیتی و... در نگهداری گروگان ها، فشار مردم و ترس از واکنش نیروهای خودی، اغلب گروگان ها را که شامل مردم عادی، رانندگان و... می شدند، چند روز بعد آزاد می کردند، ولی گروگان های نظامی به ویژه اعضای سپاه پاسداران و نیروهای داوطلب مردمی را در بازداشتگاه های خود حبس می کردند. برخی عملیات های گروه های مسلح غیرقانونی در غرب و شمال غرب کشور واکنش نیروهای خودی را درپی داشت که درنتیجة آن ١٨٣ تن از آنان شهید و ٩٩ تن نیز زخمی شدند.

از سوی دیگر، نیروهای خودی نیز در این ٧٦ روز، به منظور پاک سازی مناطق آلوده ٨٠ عملیات انجام دادند که درنتیجة آن حدود ٥٠٠ تن از افراد وابسته به گروه ها و سازمان های مسلح غیرقانونی کشته و ١٥٥ تن از آنان نیز زخمی شدند. بیشترین تعداد تلفات افراد وابسته به این گروه ها مربوط به آذر ماه با ٣٥٧ کشته و ٧٢ زخمی بوده است. در این عملیات ها ٦٦ تن از افراد خودی نیز شهید و ١٠٣ تن زخمی شدند که بیشترین تعداد شهدا و زخمی ها به ترتیب ٤٤ و ٧٢ تن و مربوط به آذرماه بوده است.

آمارها نشان می دهد که میل به عملیات نزد نیروهای خودی باوجود شرایط نامساعد جوی (سرما، بارندگی و...) در آذرماه بیشتر بوده است.

پیوند حزب دمکرات و سازمان مجاهدین خلق (منافقین)

پیوستن حزب دمکرات کردستان ایران به شورای ملی مقاومت به رهبری "بنی صدر" و "مسعود رجوی" ازجمله تحولات صورت گرفته در این دوره بود. نزدیکی عملکرد سازمان مجاهدین خلق (منافقین) و حزب دمکرات و اشتراکات مواضع و اقداماتشان، پیوستن آنها به یکدیگر را متحمل می نمود، ولی باوجود همه مشابهت های مرامی و رابطة شخصی "رجوی" و "قاسملو" و شرکت اعضای سازمان در عملیات های نظامی مشترک با افراد وابسته به حزب دمکرات کردستان، پیوند سازمان و حزب تا این زمان عملی نشده بود. البته، باید در نظر داشت که این امر برحسب ظاهر، پیوستن حزب دمکرات به شورای ملی مقاومت بود، ولی در اصل، به نوعی تن دادن مسئولان حزب دمکرات برای پیوستن به تشکیلاتی بود که مسعود رجوی رهبری آن را در دست داشت و به نظر