خود سازمان معتقد بود که ما عملمان را باید زمانی شروع کنیم که آمادگی ذهنی و شرایط عینی وجود داشته باشد، اما زمانی که سازمان می بیند که مردم آنها را نمی خواهند و فرض کنیم که این مخالفت ها در اوایل سازماندهی شده بود، اما امروز که دیگر این راه پیمایی ها، تظاهرات و تشییع جنازه های میلیونی که انجام می شود، سازماندهی شده نیست، خود مردم در آنها شرکت می کنند. در این شرایط، سازمان خودش تعمداً می خواست که هوادارش چاقو بخورد و درگیری ایجاد بشود. چوب دست خود سازمان پشت این درگیری ها بود تا بتواند خواسته هایش را ظاهر کند و اگر زمانی دست به عمل نظامی زد و به او ایراد گرفتند، بگوید ما تابه حال ٧٠ کشته دادیم، ولی دست به عمل نظامی نزدیم؛ ما خواستیم در جنگ شرکت کنیم، اما ما را نپذیرفتند.

... شما چه توجیهی برای این همه جنایت، ترور و انفجار دارید که حتی برای کشتن یک حزب اللهی، دو بچه او را جزغاله می کنید؟ اینها دروغ نیست. شما که می گفتید ما نباید تضادمان را مطلق کنیم و باید اسلحه مان را برعلیه امپریالیسم به کار بریم! آیا در زمان شاه تا این حد از اسلحه تان استفاده کردید؟ من نمی خواهم این سؤال را از مرکزیت سازمان بکنم که درحال غرق شدن هستند و خودشان این را می دانند و برای جلوگیری از غرق شدن خودشان این کارها را [که] می کنند، بکنم. [این سؤال برای روشن شدن اعضا و هواداران سازمان است.] بزرگ ترین خط سازمان در گذشته نزدیک برای مظلوم نمایی این بود که باید آن قدر آمار زندانی های سیاسی بالا برود که رژیم به لحاظ بین المللی زیر سؤال قرار گیرد. امروز هم خطشان این است که آمار اعدامی ها بالا برود.

... مسئله دیگر، مسئله عدم براندازی است که سازمان در بین هواداران خود تبلیغ می کرد که ما باید از سقوط این نظام جلوگیری کنیم. چون اگر این نظام سقوط کند، [ما هم سقوط می کنیم] نوبت ما هم نیست، نوبت ضدانقلاب است و نوبت ورود امپریالیست ها است. می گفتند اگر جنگ داخلی شروع بشود، ایران تبدیل به لبنان خواهد شد و این مسئله به نفع هیچ یک از نیروهای انقلابی نیست. ولی چطور شد که اکنون با این نظام در افتادند؟»

وی سپس از مسئولان امر خواست همان طور که به او اجازه صحبت داده اند، «فرصتی هم به کسانی که هنوز خود را معرفی نکرده اند، داده شود، چون آنها افرادی هستند که در یک جزیره قرار گرفته اند و راهی به بیرون ندارند و درحالت وحشت و اضطراب به سر می برند. تذکر دیگر درباره افرادی است که در بازداشت هستند. عناصر پلید در زندان هم دست از سر اینها برنمی دارند و اینها را تقویت و تحریک می کنند، تا جایی که بروند و حتی در دادگاه به امام توهین کنند و پایبند به خط اول خود بمانند تا اگر امکان تخفیفی هم وجود داشته باشد، از بین برود و اینها اعدام شوند تا تعداد اعدام شدگان زیاد شود و همان طور که قبلاً گفتم، این یکی از خطوط سازمان است.»[١]

[١] روزنامه کیهان، ٦/٨/١٣٦٠، ص١٤.