آیت الله موسوی اردبیلی، رئیس دیوان عالی کشور و عضو شورای عالی قضایی، در مصاحبه ای تلویزیونی مطالبی را درباره نظارت بر کار قضات کشور و اعدام های انجام شده در دادگاه های انقلاب بیان کرد. وی گفت: چنانچه حکام شرع در امر قضاوت دچار اشتباه شوند، آنها نیز محاکمه خواهند شد. وی افزود: در مسافرتی که به قم رفته بودم، پرونده ای را مطالعه کردم که متعلق به بچه های کوچک بود، به نظر می رسید مجازات برای آنها سنگین بود. من از مسئولان خواستم از حاکم شرع بازخواست شود. همچنین در اهواز قضاوتی شده بود که به نظر شورای عالی قضایی رسید. در این قضاوت حداقل یک اشتباه شده بود. پرونده حاکم شرع به دادگاه عالی فرستاده شد و هم اکنون حاکم شرع در دادگاه درحال محاکمه است. گذشته از اینها، بعضی از حکام شرع هم به خاطر اشتباهاتشان محکوم شده اند و اکنون دوران محکومیتشان را در زندان می گذرانند.[١]

وی همچنین درباره اعدام هایی که بیشتر در رسانه های خارجی مطرح می شود، گفت: هدف آنان جوسازی است. این اظهارنظرها چند گونه اند؛ بعضی ها با مجازات اعدام مخالف اند که این ازنظر قوانین فعلی و مبانی اسلامی حرف بی ربطی است، ازنظر فکری هم این مسئله در دنیا یک فکر موفقی نبوده. فقط آنها می خواهند بگویند که ما مترقی فکر می کنیم و با اصل اعدام مخالفیم. این گونه اظهارنظرها جایش اینجا نیست. بعضی می گویند، ما اعدام را قبول داریم، اما در این موارد، مجازات ها، اعدام نیست و چیز دیگری است که این بحث حقوقی است. بعضی ها می گویند اعدام های شما آمارش خیلی بالا است. رئیس دیوان عالی کشور افزود: اینکه می گویند آمارش خیلی بالا است، به عقیده من اینها بی انصافی می کنند. وقتی این حرف را می توانند بگویند که اولاً آمار دقیق دراختیارشان باشد. آمار را روزنامه ها منتشر می کنند و اینها مقایسه می کنند با آن اعلاناتی که در دنیا می شود که معمولاً ٥٠٠٠ نفر را می کشند و می گویند ٥٠٠ نفر را کشتیم. اینها، این را مقایسه می کنند. آماری که ما می دهیم، واقعیت است. اینها باید این آمار را با آمار واقعی قضایای مشابه مقایسه کنند. هرچند با موقعیت خاصی که ما داریم، دشمن هایی که ما داریم، جوسازی می کنند و دخالت هایی که ابرقدرت ها در امور کشور ما می کنند، این مدعیان باید بیایند و این پرونده ها را بخوانند و ببینند این افراد چه می کنند و کارشان از کجا سرچشمه می گیرد. من نظر آنان را درمورد اینکه آمار اعدام ها خیلی بالاست، نمی پذیرم، ولی اگر هم فرضاً چنین باشد، باید به آنها گفت، اگر قرار شد در یک مملکت مثلاً دزدها را بگیرند و زندانی کنند، حالا اگر دزد هم زیاد باشد، باید به دلیل بالابودن آمار، دزدها را نگیرند و مثلاً به بهانه بالابودن آمار، قاتل ها را باید آزاد کنند؟[٢]

[١] همان، ص٤.

[٢] روزنامه اطلاعات، ٥/٨/١٣٦٠، ص٢.