١. نخست آنکه با مشغول نمودن نیروهای رزمنده مسلمان در این جبهه و احیاناً کشاندن نیروهای کمکی به سمت دزفول، ارتش مزدور بعثی دفعتاً دست به حمله ای گسترده در مواضع ازدست داده شده شمال آبادان بزند و بدین ترتیب آنچه را که تاکنون از دست داده، بدین وسیله بازپس گیرد. البته، این امر باتوجه به روحیه خراب نظامیان عراقی و روحیه تهاجمی منطقی مجاهدین مسلمان به نظر غیرممکن می رسد و حتی درصد بسیار کمی را نیز نمی توان به وقوع آن داد.

٢. اما آنچه که بیشتر محتمل است، همان رابطه ای است که بین طرح فهد و هجوم اخیر صدام وجود دارد. صدام به خیال خود قصد دارد، با مبنا قراردادن این تاکتیک که "بهترین دفاع حمله است"، از حملات مداوم و پیگیر ارتش اسلام جلوگیری نموده و "خط پیروزی" را که هم اکنون مسلط بر روحیه افراد مسلح اسلام است، خدشه دار سازد و با این عمل حداقل سپاهیان اسلام را در جبهه ها به "سکون" وا داشته و جنگ را به حالت کج دارومریز بکشاند.

البته، همان طور که بارها در مقالات متعدد گفته ایم، حمله و تهاجم متکی به اصول و مبانی دقیقی است که ارتش صدام هم اکنون به طورکلی فاقد آن است و به هیچ روی توان رزمی آن را نخواهد داشت که بتواند ازعهده پیروزی های بزرگ برآید. درهرحال، وجود رابطه بین بمباران مراکز نفتی شمال کویت و نسبت دادن آن به ایران اسلامی و سپس تبلیغات گسترده روی طرح فهد برای کشاندن اعراب متحد در ماه های آینده علیه جمهوری اسلامی و نیز حرکات مذبوحانه نیروهای نظامی صدام تکریتی مستقر در دزفول جهت مشغول نمودن نیروهای مسلح حکومت اسلام، اموری است که نمی توان آن را انکار کرد، اما آنچه که باقی می ماند عملکرد فرماندهان نظامی و مقامات مملکتی در قبال این توطئه های مرتبط باهم است.

راه جلوگیری از چنین توطئه ها و اصولاً کلیه توطئه هایی که علیه نظام جمهوری اسلامی صورت می گیرد، همانا پیروزی سریع در جنگ تحمیلی است و راه این پیروزی نیز همان طور که بارها به بحث درباره آن پرداخته ایم، "تهاجم" و حمله است. هم اکنون تمام شرایط برای پیروزی قطعی بر صدامیان کافر فراهم شده و یک پیروزی بزرگ در سه محور باقیماندة تحت تسلط ارتش مزدور صدام کافی است تا بنیان های رژیم متزلزل صدام را درهم فروریزد. بنابراین، اجازه ترکتازی دادن به دشمن در محورهای مهم باقیمانده، به ویژه جبهه های شوش و دزفول نمی تواند هیچ گونه توجیه اسلامی در بر داشته باشد، زیرا شرایط سیاسی منطقه به نحوی است که یک پیروزی بزرگ در جبهه های جنگ تحمیلی قادر است همه معادلات بافته شده توسط امپریالیسم و ارتجاع منطقه را درهم ریخته و خونی تازه در کالبد پرخروش خلق های قیامگر منطقه بدمد. به امید پیروزی سریع و قاطع سپاهیان پیروزمند اسلام.»[١]

[١] روزنامه کیهان، ٩/٨/١٣٦٠، ص٦.