روزشمار جنگ ایران و عراق - مرکز اسناد و تحقیقات سپاه - الصفحة ٢٩٤ - روزشمار جنگ جمعه ١ آبان ١٣٦٠ ٢٤ ذی الحجه ١٤٠١ ٢٣ اکتبر ١٩٨١
در ایام تروریسم، میلیون میلیون توی خیابان ها جمع می شوند و از اجتماعاتشان بهره گیری می کنند، تعجب می کند. مصر هم فهمید که می شود، مردمش راه افتادند. سودان هم فهمید که می شود، راه افتادند. مراکش هم فهمید که می شود، راه افتادند. امروز در زندان های مصر، تونس، مراکش و سودان شاید بیش از ٣٠ یا ٤٠ هزار زندانی جدید مسلمان به خاطر همین نهضت اسلامی باشد. با نهایت پررویی حاکم تونس گفت که بله ما اجازه می دهیم که مارکسیست ها مبارزه کنند، اما به آنهایی که رهبرشان خمینی است، اجازه نمی دهیم.
دررابطه با همین بحث در داخل، مسئله گروهک ها و محاربان و به اصطلاح این حرکت های مسلحانه علیه جمهوری اسلامی، [باید بگویم] که خوشبختانه با زحمتی که برادران کمیته، پاسدار، بسیج دادگاه های انقلاب و با کمک سازمان اطلاعاتی ٣٦ میلیونی این انقلاب کشیدند، به آسانی و به سرعت مسئله اینها حل شد و امروز گزارش هایی مطمئن به ما می گوید که نیروهای اصلی اینها بیش از ٩٠ درصدشان نابود شده اند یا بازداشت اند و یا اعدام شده اند و تعادلشان به هم خورده، بقایایشان و ارتباطاتشان به هم خورده، رهبری شان در خارج و بدنشان در داخل، بدون تعادل و بدون برنامه، دیوانه وار حرکت می کند. حرکاتی که امروز می کنند نشان شکستشان است؛ نشان جنون است؛ به عنوان مثال یکی از آنها که اخیراً اعدام شد، اسلحه اش را برداشته، آمده دم مجلس شورای اسلامی، یک اسلحه کوچک کلت گرفته و کشیده به دیوار مجلس و بنا کرده به تیرزدن و یک تیر هم مثلاً خورده به شیشه و بعد او را گرفتند و بردنش. خوب این یک جوان است، تحصیل کرده هم بوده و قبلاً هم ما به او امکاناتی داده بودیم که در خیلی از جاها خدمت کند و پدرش هم جزء کسانی است که پست حساس دارد در مملکت و می توانست کار کند. این چیست؟ این بجز دیوانگی چیز دیگری هست؟! ... اینهایی که در شیراز، اتوبوس را آتش زدند، این اصلاً با هیچ معیاری درست درمی آید؟! آدم یک بمب می گذارد توی اتوبوس، یک عده از مردم را مجروح می کند، چندتا بچه را جزغاله می کند، هدف از این [کار] چیست؟ اگر می خواهید بترسانید، خوب معلوم شد که مردم نمی ترسند. شما توی نمازجمعه بمب منفجر کردید، امام جمعه را با صف اول نمازگزاران نابود کردید؛ هفته بعد در نمازجمعه تبریز، سه برابر جمعیت آمده بود. معلوم می شود که مردم نمی ترسند، ارعاب که دیگر نیست. توی آن اتوبوس هم که