دستورالعمل ترور و تخریب دریافت می کردند. سازمان، میلیشیاها را در جنگل های "لاکان" و در کوه های لاهیجان به آموزش نظامی (چریک شهری و عملیات پارتیزانی) واداشته، آنان را ازنظر نظامی ارتقا می داد، لکن هنگام اجرای عملیات حقیقی، تزلزل در روحیه بیشتر اعضا کاملاً مشهود بود. توبه کردن ٨٠ نفر از منافقین در لاهیجان در ١٣/٦/١٣٦٠ و ١٠ تن در صومعه سرا در تاریخ ٣٠/٦/١٣٦٠ از این جمله است.

در تشکیلات نظامی علاوه بر شاخه های تخریب و ترور شاخه دیگری بود که وظیفه اش گشت زنی در شهر بود. این گروه که به شاخه شکار معروف بود، نیروی صنفی، تدارکاتی و گروه های تحقیقاتی و عملیاتی را شامل می شد. گروه عملیاتی اغلب در ساعت ٥ تا ٧ صبح و ١٢ تا ٢ بعدازظهر و ٥ تا ٨ شب از خانه بیرون آمده، به شکار افراد پاسدار، روحانی و مردم حزب اللهی می پرداخت. جلسات و گزارش های عملیات و برنامه ریزی کارها اغلب شب ها صورت می گرفت. البته، گاهی نیز برنامه های ترور و هجوم شبانه، که کاملاً حساب شده بود، در شب انجام می شد؛ مثل حملة شبانه به منزل یکی از مسئولان جهاد که به شهادت وی انجامید. تعداد کل فعالان میلیشیای نظامی گیلان حدوداً به ٣٠٠ نفر می رسید و بودجه مورد نیاز سازمان را هم در کل استان که به طور متوسط ماهانه یک صد و بیست هزار تومان بود، برخی تجار بازار و مخالفان انقلاب و قشر مرفه و عناصر لیبرال تأمین می کردند.

منافقین به دنبال توجیهات به اصطلاح علمی مارکسیستی خود به این نتیجه رسیده بودند که روحانیون در یک جنگ طبقاتی، نقشی در تکامل تاریخ نداشته اند و باید در جریان تاریخ حذف شوند. بنابراین، در مرحله ترورها، روحانیون پیرو امام و آنهایی که قدرت به صحنه کشاندن مردم را دارا بودند، در صدر قرار گرفتند و بنا به همین تحلیل بود که تشکیلات نظامی در شهرها باید روحانیون را در صف مقدم ترورهای خود قرار می داد و در مرحله بعد که ترور شخصیت ها و تسخیر پایگاه های نظامی به دست به اصطلاح ارتش خلق موفقیتی کسب می کرد، مرحلة دیگر مبارزات طبقاتی سازمان، یعنی حمله به سنگرهای مستحکم انقلاب اسلامی یا محله های مردم حزب اللهی (و به قول سازمان، نمایندة خرده بورژوا و ارتجاع) با سلاح سنگین آغاز می شد. برای مثال، در رشت می بایست محله هایی که خانه های تیمی منافقین در آنها قرار داشت، تحت کنترل میلیشیا درمی آمد و از این مکان ها با محله هایی چون باقرآباد، که محل حزب اللهی هاست، به مقابله پرداخته می شد و این مکان ها با خمپاره هدف قرار می گرفتند.[١]

[١] دفتر سیاسی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی، نشریه رویدادها و تحلیل، شماره ٢٥ و ٢٤، تاریخ ٣/٨/١٣٦٠، صص ٥٣ و ٥٤.