یگان های بیشتری از ارتش عراق را به آن منطقه بکشانند، اما باوجود پیش بینی اولیه، نیروهای سپاه تهران نتوانستند در شمال تنگ کورک عمل کنند[١] و بدین ترتیب، نیروهای سپاه همدان به نوعی به محاصره افتادند، طوری که نیروهای عراقی در سه طرف (راست، روبه رو و تاحدی چپ) آنها قرار داشتند. با این وضعیت، اولین پاتک عراق ساعت ٠٩:٠٠ صبح اجرا شد و تا ظهر فشار مداومی را به نیروهای خودی وارد آورد که با مقاومت نیروهای خودی و استفاده آنان از مهمات برجامانده از شب گذشته عراقی ها، دشمن ناکام ماند و با تحمل تلفاتی مجبور به عقب نشینی شد.

در ادامه، عراق با استفاده از جاده قصرشیرین به گیلان غرب (از شمال منطقه عملیاتی) چند یگان جدید و تازه نفس را وارد منطقه کرد و از بعدازظهر، هجوم نیروهای دشمن برای بازپس گیری تیغه های کوه برآفتاب از چند قسمت آغاز شد. عراق همچنین بخشی از توان توپخانه ای خود را که روی شیاکو اجرای آتش می کردند، متوجه شرق آن؛ یعنی کوه برآفتاب کرد که درنتیجه، فشار بر نیروهای شیاکو تاحدی کم شد.[٢] قبل از غروب آفتاب نیز عناصری از دشمن به قسمتی از تیغه اول برآفتاب به صورت جزئی نفوذ و آن را ناامن کردند، اما قسمت های اصلی شامل تیغه دوم و سوم ارتفاع همچنان در دست نیروهای خودی باقی ماند. با تاریک شدن هوا، بار دیگر نیروهای عراقی تهاجم گسترده ای را به برآفتاب آغاز کردند و تا نیمه های شب موفق به تصرف تیغه سوم شدند و تنها تیغه دوم دراختیار نیروهای خودی باقی ماند. بالارفتن میزان تلفات و افزایش شهدا و زخمی ها و از سوی دیگر نرسیدن نیروهای احتیاط[٣]^ سبب شد تا دستور عقب نشینی صادر شود و نیروها از ساعت ٢٣:٠٠، به تدریج از مسیر شناسایی شده از تیغه دوم عقب نشستند. با رسیدن اندک نیروهای پشتیبانی در پناه آتش خودی، پیکر تعدادی از مجروحان و شهدا به پایین ارتفاع منتقل شد و بدین ترتیب نیروهای خودی ساعاتی بعد از نیمه شب ارتفاعات جنوب تنگ کورک (برآفتاب) را ترک کردند.[٤]

[١] در کتاب تنگ کورک در ترسیم موقعیت پیش روی نیروهای سپاه همدان آمده است: «پیش از آغاز عملیات، تحلیل فرماندهان این بود که با تهاجم نیروهای تهرانی (به فرماندهی برادر احمدلو) به تنگ قاسم آباد و نیروهای همدان به تنگ کورک، عراقی ها قیچی خواهند شد و مجبور می شوند از یگان های دیگر تقاضای کمک کنند و همین امر موجب کمترشدن فشار بر نیروهای محاصره شده در شیاکو خواهد شد و نهایتاً به رهایی آنها خواهد انجامید، اما نیروهای سپاه تهران نتوانستند در تنگ قاسم آباد وارد عمل شوند.» (حسن سجادی پور، حماسه تنگ کورک، قم: نسیم حیات، ١٣٨٤، ص٧٢.)

[٢] همان، ص٨٠.

[٣] ^ قسمتی از نیروهای احتیاط با تاریک شدن هوا به سمت تیغه دوم حرکت کردند، اما به دلیل فرودآمدن یک گلوله توپ بین آنها که به شهادت ٧ نفر و زخمی شدن تعداد دیگری از آنها انجامید، تعداد اندکی از آنان به بالای ارتفاع رسیدند و به حمل مجروحان کمک کردند. (همان، ص٩٠.)

[٤] همان، صص ٩٢ - ٩٠.