المباحث النحويه شرح سيوطى - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ٢٤٥ - موارد الحاق نون وقايه

لعلّى ابلغ الاسباب، شاهد در « لعلّى » است كه بدون نون وقايه آمده.

و همانطوريكه گفته شد اتّصال آن به نون قليل و كم مى‌باشد و از موارد نادر است شعر ذيل:

يعنى: پس گفتم كه تيشه را بمن عاريه دهيد شايد من با آن غلافى براى شمشير اصيل و نيكو بسازم.

شاهد در « لعلّنى » است كه با نون وقايه آمده.

قوله: اى كثر و ذاع: كلمه « ذاع » يعنى پخش و منتشر گرديد.

قوله: لمزيّتها على اخوانها: ضمائر مؤنّث به « ليت » راجع مى‌باشند.

قوله: فتجريدها من النّون كثير: ضمير در « تجريدها » به « لعلّ » عود مى‌كند.

قوله: لانّها ابعد من الفعل: ضمير در « لانّها » به لعلّ عود مى‌كند.

قوله: لشبهها بحرف الجرّ: ضمير مؤنّث به « لعل » عود مى‌كند.

قوله: و اتّصالها بها قليل: ضمير در « اتّصالها » به لعلّ و در « بها » به نون وقايه راجع است.

متن: «٧٠»

تجزيه و تركيب‌

فى الباقيات: جارّ و مجرور، متعلّق است به « مخيّرا ».

واو: عاطفه.

اضطرارا: مفعول له براى « خفّفا ».

خفّفا: بصيغه ماضى، الفش اطلاقى است.

منّى: مفعول است براى « خفّفا ».