المباحث النحويه شرح سيوطى - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ٢٥٠ - موارد الحاق نون وقايه

ترجمه و شرح:

مصنّف گويد:

در « لدنّى » گفتن « لدنى » كم مى‌باشد.

شارح گويد:

مقصود اينستكه: الحاق نون در « لدن » و گفتن « لدنّي » كثير و شايع بوده چنانچه شش نفر از قرّاء سبعه اينكلمه را كه در قرآن آمده با نون قرائت كرده‌اند و در مقابل اگر آنرا از نون مجرّد و برهنه آورده و بگويند:

لدنى با تخفيف نون قليل و بسيار كم مى‌باشد اگرچه البتّه نافع كه يكى از قرّاء سبعه است آنرا اينطور قرائت نموده.

سپس مصنّف گويد:

و الحاق نون در دو لفظ « قدنى » و قطنى» نيز كثير بوده و در عين حال حذف نون از آنها جايز مى‌باشد.

شارح گويد:

ايندو كلمه هردو بمعناى « حسبى » يعنى كفايت مى‌كند من را مى‌باشند.

و دليل برجواز حذف نون از ايندو بيتى است كه از حميد بن مالك ملقّب به « ارقط » نقل شده:

بس است مرا كمك نمودن به عبد اللّه بن زبير و برادرش مصعب، كافيست من را، نيست امام يعنى عبد الملك بن مروان بخيل و كافر.

شاهد در « قدنى » و « قدى » است كه اوّلى با نون و دوّمى با حذف آن آمده است.

و در حديث آمده: قط قط بعزّتك.

ايندو كلمه يعنى « قط » ، « قط » هم بسكون طاء روايت شده و هم‌