المباحث النحويه شرح سيوطى - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ٣٩٣ - مبتداء وصفى و شرط آن

قوله: و ما بعده خبره: ضميرهاى مجرورى در « بعده » و « خبره » به وصف عود مى‌كند.

قوله: لانّه اذا اسند الى الظّاهر: ضمير در « لانّه » و « اسند » به وصف راجع است.

قوله: تجرّد من علامة التّثنية و الجمع: ضمير فاعلى در « تجرّد » به وصف عود مى‌كند.

قوله: كالفعل: يعنى همانطوريكه فعل اگر به اسم ظاهر نسبت داده شود حكمش چنين مى‌باشد.

قوله: ان تطابقا فى الافراد: ضمير فاعلى در « تطابقا » به وصف و ما بعدش راجع است.

قوله: و كونه مبتدء مؤخّرا: ضمير در « كونه » به ما بعد الوصف راجع است.

قوله: و كذا الوصف المطلق الخ: كلمه « مطلق » بصيغه اسم مفعول بوده و معناى عبارت چنين است:

و همچنين است وصفى كه اطلاق مى‌شود برمفرد و تثنيه و جمع به صيغه واحد.

متن: «١١٧»

تجزيه و تركيب‌

رفعوا: فعل ماضى از باب منع، يمنع، و ضمير بارز فاعلش مى‌باشد.

مبتدئا: مفعول است براى « رفعوا ».

بالابتداء: جار و مجرور، متعلّق است به « رفعوا ».

كذاك: جار و مجرور، متعلّق است باستقرّ، خبر مقدّم.

رفع: مضاف، مبتداء مؤخّر