المباحث النحويه شرح سيوطى - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ١٢٩ - مبحث اعراب نيابى(اعراب بحروف)

قوله: بكونه معربا: ضمير در « بكونه » به ذو راجع است.

قوله: و فيه لغات: ضمير در « فيه » به فم عود مى‌كند.

قوله: بتثليث الفاء: يعنى فاء آنرا به ضمّ و فتح و كسر بخوانند.

قوله: مع تخفيف الميم: يعنى ميم را بدون تشديد قرائت كنند.

قوله: منقوصا: يعنى بدون اينكه در آخرش الف باشد.

قوله: او مقصورا: يعنى همان سه وجه قبل با اينفرق كه آخرش الف مقصوره باشد.

قوله: او مع تشديده: يعنى همان شش وجه قبل با اينفرق كه ميم تشديد داشته باشد.

قوله: و اتباعها الميم فى الحركات: ضمير در « اتباعها » به فاء راجع است و مقصود از « حركات » حركات سه‌گانه ضمّه و فتحه و كسره مى‌باشد.

قوله: كما فعل بعينى « امرء » و « ابنم »: يعنى در ايندو كلمه عين الفعل را در حركات تابع لام الفعل قرار داده‌اند.

قوله: و انّما يعرب بهذا الاعراب: ضمير نائب فاعلى در « يعرب » به فم راجع بوده و مقصود از « هذا الاعراب» اعراب نيابى است.

متن: «٢٩»

تجزيه و تركيب‌

اب: مبتداء.

اخ: معطوف بآن بوده كه عاطفش ساقط شده چنانچه « حم » نيز چنين است.