المباحث النحويه شرح سيوطى - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ٢٣١ - حكمى ديگر از احكام ضمائر

ديگر نواسخ مى‌باشد بين ارباب ادب اختلاف مى‌باشد لذا برخى « كنت ايّاه» را متعيّن دانسته و گروهى آنرا اجازه نداده و متّصل آوردن را لازم دانسته‌اند.

قوله: على الاصل: يعنى اصل در ضمير زيرا اصل اتّصال آوردن است بجهت رعايت اختصار.

قوله: اوّلهما اخصّ: ضمير در « اوّلهما » به ضميرين راجع است.

قوله: ما اشبهه: يعنى اشبه « سلنيه ».

قوله: او احدى اخواتها: يعنى اخوات « كان ».

قوله: انتما: الف آن اطلاقى است و بصيغه ماضى مجهول مى‌باشد يعنى نسبت داده شده.

متن: «٦٥»

تجزيه و تركيب‌

كذاك: جارّ و مجرور، متعلّق باستقر، خبر مقدّم.

خلتنيه: مبتداء مؤخّر.

واو: عاطفه.

اتّصالا: مفعول مقدّم براى « اختار ».

اختار: فعل مضارع بصيغه متكلّم وحده.

غيرى: مبتداء.

اختار: فعل ماضى بصيغه مفرد مذكّر غائب فاعلش ضميرى است كه به « غيرى » راجع بوده، خبر.

الانفصالا: الفش اطلاقى است، مفعول براى « اختار ».