المباحث النحويه شرح سيوطى - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ١٢٣ - اعراب در اسم و فعل مضارع

مؤلّف گويد:

شاهد براى رفع به ضمّه در كلمه « ذكر است كه بنابر مبتداء بودن مرفوع مى‌باشد.

و شاهد براى جرّ به كسره در كلمه « اللّه » است كه بنابر مضاف اليه بودن مجرور گشته است.

و شاهد براى نصب بفتحه دركلمه « عبد » است كه بنابر مفعول بودن منصوب شده.

سپس مصنّف گويد:

و بواسطه سكون جزم بده.

شارح گويد:

مانند: لم يضرب.

مؤلّف گويد:

شاهد در يكون باء است كه بواسطه « لم » جازمه پيدا شده.

پس از آن مصنّف گويد:

و غير آنچه ذكر شد از مذكورات نيابت مى‌كند.

مؤلّف گويد:

مقصود اعراب بحروف است كه از اعراب بحركات نيابت مى‌كنند چنانچه واو از ضمّه و ياء از كسره در مثاليكه مصنّف ذكر نموده نيابت كرده‌اند و آن اينست: جاء اخو بنى نمر.

شاهد در « اخو » و « بنى » است كه « واو » در « اخو » علامت رفع و « ياء » در « بنى » علامت جرّ مى‌باشد.

سپس شارح گويد:

مصنّف شروع نموده به بيان مواضع نيابت و مى‌گويد: