حكمت نامه جوان - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٤٤٦ - ٣/ ٤٠ هاشم بن عتبه

أَمِيرِي حُسَيْنٌ وَ نِعْمَ الْأَمِيرُ سُرُورُ فُؤَادِ الْبَشِيرِ النَّذِيرِ

١ عَلِيٌّ وَ فَاطِمَةُ وَالِدَاهُ فَهَلْ تَعْلَمُونَ لَهُ مِنْ نَظِير

فرمانده من حسین است و چه نیکو فرماندهی است؛

شادی دل (پیامبر) بشارت دهنده و بیم دهنده

پدر و مادر او، علی و فاطمه اند.

آیا همانندی برای او می شناسید؟!

وی پس از نبرد با دشمن به شهادت رسید. رفتار مادر او پس از شهادتش هم خواندنی است؛ اما آنچه مهم است، چگونگی معرفی خود به وسیله این جوان است . او بر خلاف رسم معهود عرب که در برابر دشمن، نام و افتخارات خانوادگی خویش را بازگو می کردند ، نامی از خود نیاورد و بی مانند ترین سرور مؤمنان را در دو بیت شناساند و به فرمانبری از وی ، مباهات کرد. از همین رو، نام این جوان در تاریخ، ثبت نشده و تنها این جملات، نشان میدهد که او شیفته حسین بوده و این راه را با آگاهی و بصیرت، برگزیده است.

١.مقتل الحسین ، خوارزمی ج ۲ ص ۲۱.