حكمت نامه جوان - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٨٤ - ٣/ ٨ جعفر بن ابى طالب

روايت شده كه ابو طالب ديد پيامبر صلى الله عليه و آله و على عليه السلام نماز مى‌گزارند و على عليه السلام در سمت راست پيامبر عليه السلام ايستاده است. به جعفر گفت: بال ديگر پسر عمويت را بساز و در سمت چپ او نماز بگزار.

از امام على عليه السلام روايت شده كه پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود:

و أمّا أنتَ يا جَعفَرُ فَأَشبَهتَ خَلقي و خُلقي، و أنتَ مِن عِترَتِيَ الَّتي أنَا مِنها.

اى جعفر! تو در سيرت و صورت، شبيه منى. و تو از عترت (خانواده) منى، همچنان كه من از آنم.

پيامبر خدا، او را «پدرِ تهى‌دستان» مى‌ناميد. جعفر، دو بار هجرت كرد: هجرت به حبشه و هجرت به مدينه. پيامبر صلى الله عليه و آله، جعفر را در جمادى سال هشتم به جنگ موته فرستاد و چون زيد بن حارثه كشته شد، او پرچم را به دست گرفت و جنگيد تا كشته شد.

روايت شده كه چون خبر شهادت جعفر به پيامبر خدا رسيد، نزد همسرش اسماء بنت عميس آمد و مرگ جعفر را به وى تسليت گفت. در اين هنگام، فاطمه عليها السلام وارد شد، در حالى كه گريه مى‌كرد و مى‌گفت:

وا عمّاه!

آه، عمو جان!

آنگاه، پيامبر خدا فرمود:

عَلى مِثلِ جَعفَرٍ فَلتَبكِ البَواكي.

گريه‌كنندگان بايد بر مانند جعفر، گريه كنند.

از خبر شهادت جعفر، اندوهى بسيار بر پيامبر خدا رسيد، تا اين كه جبرئيل عليه السلام بر ايشان فرود آمد و خبر داد كه:

أنَّ اللّهَ قَد جَعَلَ لِجَعفَرٍ جَناحَينِ مُضَرَّجَينِ بِالدَّمِ يَطيرُ بِهِما مَعَ المَلائِكَةِ.