حكمت نامه جوان - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٥ - تعريف«جوانى»

آنچه در گزارش توسعه انسانى برنامه عمران ملل متّحد در تعيين سن جوان آمده، هماهنگ با روايتى از امام صادق عليه السلام در اين باره است كه مى‌فرمايد:

إِذا زادَ الرَّجُلُ عَلَى الثَّلاثينَ فَهُوَ كَهلٌ و إذا زادَ عَلَى الأَربَعينَ فَهُوَ شَيخٌ.[١]

هنگامى كه سنّ مرد از سى سال گذشت، «كَهل (ميان‌سال)» است و وقتى كه از چهل سال گذشت، «شيخ (پير)» ناميده مى‌شود.

مفهوم اين سخن، آن است كه دوران جوانى با بلوغ، يعنى پانزده سالگى آغاز مى‌شود و تا سى سالگى ادامه دارد.

بر پايه آنچه گذشت، دوران جوانى را به دوران رشد، شكوفايى، شادابى و گرمى زندگى مى‌توان تعريف كرد. بنا بر اين، تعريف دوران جوانى ممكن است در اعصار مختلف تاريخ، متفاوت باشد، چنان كه شاعر عرب، در عصرى كه نيرو و شادابى جوانان طولانى بوده، سروده است: