حكمت نامه امام حسين - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٣٩ - ٧/ ٧ تأثير مصيبت و بيمارى در پاك شدن گناهان

٦٩٥. طبّ الأئمّة عليهم السلام‌ به سندش، از امام حسين عليه السلام: امير مؤمنان على بن ابى طالب عليه السلام از سلمان فارسى عيادت كرد و به او فرمود: «اى ابو عبد اللّه! با بيمارى‌ات، چه كردى؟».

سلمان گفت: اى امير مؤمنان! خدا را فراوان مى‌ستايم و فراوانىِ بيمارى را به تو شِكوه مى‌برم.

امام عليه السلام فرمود: «اى ابو عبد اللّه! ناراحتى مكن. هيچ يك از پيروان ما نيست كه دردى به او برسد، جز به سبب گناهى كه پيش‌تر از او سر زده است و اين هم، مايه پاك شدن اوست».

سلمان گفت: اگر اين گونه است كه مى‌گويى كه چنين است، پس ما پاداشى از اين بيمارى‌ها جز همان پاك شدن نداريم!

على عليه السلام فرمود: «اى سلمان! شما با صبر بر آن، و نيز با گريه و زارى و دعا به پيشگاه خداى والا نام، پاداش مى‌بريد. با اين دو (صبر و تضرّع) برايتان پاداش نوشته مى‌شود و درجات شما بالا برده مى‌شود؛ امّا خودِ درد، فقط موجب طهارت و پاكى [از گناه‌] است».

سلمان، ميان دو چشم على عليه السلام را بوسيد و گريست و گفت: اى امير مؤمنان! اگر تو نبودى، چه كسى اين چيزها را برايمان مشخّص مى‌كرد؟