حكمت نامه امام حسين - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢١٩ - فصل دوم حكمت هاى جامع نبوى

٦٧٥. النوادر به سندش، از امام حسين عليه السلام: پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: طلاق، تنها پس از ازدواج، و آزادى برده تنها پس از تملّك او، تحقّق‌پذير است. خاموشى از صبح تا شب و روزه‌دارى به‌صورت پيوسته [و بدون اخطار تا دو روز]، ممنوع است. پس از پايان دوره شيرخوارگى، ديگر شير خوردن، موجب حرمتِ رضاعى نمى‌شود. با احتلام و بلوغ، يتيمى [نيازمند قيّم‌] نيست. زن را با [وجود] شوهر، فرزند را با [وجود] پدر و برده را با [وجود] مولا، نذرى نيست.[١] مسلمان، حق ندارد پس از هجرت، باديه‌نشين و جاهل به احكام گردد. سوگند خوردن براى قطع رَحِم و در باره آنچه ملك انسان نيست و نيز در نافرمانى خدا، اعتبارى ندارد. اگر پسرى ده حج بگزارد، سپس به بلوغ برسد، هنوز به شرط توانايى، حَجّة الإسلام بر او واجب است اگر برده مُكاتَبى، مبلغ قرارداد آزادى‌اش را پرداخت كند و تنها چند رطل از بدهى‌اش مانده باشد، همچنان در بردگى، باقى است».

٦٧٦. الخصال‌ به سندش، از امام حسين عليه السلام: چون پيامبر خدا خيبر را فتح كرد، كمانش را خواست و بر خَم آن تكيه داد و پس از حمد و ثناى الهى و بازگويى‌

آنچه خداوند برايش فتح كرده و بدان يارى‌اش داده است، از نُه چيز، نهى كرد: مهريه زناكار، اجرت جهاندن حيوان نَر، انگشتر طلا [براى مرد]، بهاى سگ، رداى ارغوانى،[٢] ... پوشيدن لباس قُسّى‌[٣] كه در شام بافته مى‌شود، خوردن گوشت درندگان، معامله نابرابر زر و سيم با مشابه خود، و ستاره‌گويى (طالع بينى).

[١] يعنى زن از مال شوهرش بدون اذن او نمى‌تواند نذر كند.

[٢] اين لباس، از ابريشم و ويژه اشراف و مستكبران بوده است.

[٣] اين لباس، به احتمال فراوان، ويژه دولت‌مردان رومى و يا كشيشانِ شام بوده است.