حكمت نامه امام حسين - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢١٥ - فصل دوم حكمت هاى جامع نبوى

٦٧٠. كنز العمّال‌ به نقل از فاطمه دختر امام حسين، از امام حسين، از امام على عليهما السلام: پيامبر خدا به عبد اللّه بن عباس فرمود: «خدا را پاس بدار، خدا حفظت مى‌كند. خدا را پاس بدار، او را پيشِ روى خود مى‌يابى. خود را به هنگام آسايش به خدا بشناسان، در گرفتارى، تو را مى‌شناسد و چون درخواستى داشتى، از خدا بخواه و چون كمك خواستى، از خدا بخواه.

هر چه بر قلم خدا رفته، تا روز قيامت، همان مى‌شود. پس اگر همه مردمان بكوشند كه به تو سودى برسانند كه خدا آن را برايت ننوشته است، نمى‌توانند. اگر مى‌توانى با رضايت به اين باور براى خدا كار كنى، بكن و اگر نتوانستى، در صبر بر آنچه ناخوش دارى، خيرِ فراوانى است و بدان كه پيروزى، با صبر همراه است و گشايش، با سختى و با عُسرت، آسانى است.

٦٧١. حلية الأولياء به سندش، از امام حسين عليه السلام: پيامبر خدا را ديدم كه به سخن براى يارانش ايستاد و فرمود: «اى مردم! گويى كه مرگ بر غير ما نوشته شده است. گويى كه حقّ آن، بر غيرِ ما واجب شده است. گويى مردگانى را كه تشييع مى‌كنيم، مسافرند و به زودى به سوى ما باز مى‌گردند. ميراثشان را چنان مى‌خوريم كه گويى پس از آنان، هميشه مى‌مانيم. هر عبرتى را از ياد برده‌ايم و خود را از هر هلاك كننده‌اى، ايمن مى‌پنداريم.

خوشا به حال كسى كه عيب خودش، او را از پرداختن به عيب‌هاى مردم، باز داشته است!

خوشا به حال كسى كه كسبش پاك، درونش به سامان، بُرونش نيكو و راهش راست است!

خوشا به حال كسى كه براى خدا فروتنى مى‌كند، بى‌آن كه كاستى پذيرد و از آنچه بدون گناهْ گِرد آورده است، انفاق مى‌كند و با ژرفكاروان در دين و دانايان درمى‌آميزد و بر افتادگان و بينوايان، رحمت مى‌آورد!

خوشا به حال كسى كه زيادى مالش را انفاق كند و زيادىِ گفتارش را نگاه دارد و در دامنه سنّت بمانَد و از آن به بدعت نگرايد!».