٤١. التوحيد به نقل از عِكْرِمه، از امام حسين عليه السلام: خدايم را آن گونه توصيف مى‌كنم كه خود، توصيف كرده است و او را آن گونه مى‌شناسانَم كه خود، شناسانده است؛ به حواس درك نمى‌شود و با مردم، سنجيده نمى‌گردد؛ نزديك است، امّا نه چسبيده؛ و دور است، امّا در دسترس؛ يگانه و بى‌جزء است. با آيه‌ها شناخته شده و با نشانه‌ها توصيف شده است. خدايى جز او كه بزرگ و والاست، نيست.

٤٢. تحف العقول‌ از امام حسين عليه السلام: اى مردم! از اين بيرون رفتگان از دين كه خدا را به خود شبيه مى‌كنند و مانند كافرانِ اهل كتاب سخن مى‌گويند، بپرهيزيد، كه او خدايى بى‌نظير، شنوا و بيناست. ديده‌ها او را درنمى‌يابند و او ديده‌ها را دريابد، و اوست باريك‌بينِ آگاه.

يگانگى و شُكوه را ويژه خود ساخته و خواست و اراده و قدرت و علم به كائنات را تثبيت كرده است. هيچ هماوردى در هيچ يك از كارهايش ندارد؛ نه همتايى كه با او برابرى كند، نه مقابلى كه با او بستيزد، نه هم‌نامى كه به او مانَد و نه مانندى كه شكل او باشد.

كارها او را دست به دست نمى‌كنند و دچار دگرگونى نمى‌شود و پيشامدها بر او فرود نمى‌آيند و توصيفگران به ژرفاى عظمت او نمى‌رسند و اندازه شكوه او بر دل‌ها ره نمى‌يابد؛ زيرا چيزى هم‌سنگ او نيست و عالمان با خِردهايشان و انديشمندان با انديشه‌شان به او نمى‌رسند، جز با تحقيق و باور داشتن غيب؛ زيرا به هيچ يك از صفات آفريدگان، متصّف نمى‌شود. اوست يگانه بى‌خلل و هر چه در انديشه‌ها بيايد، جز اوست.

آن كه به زير مِهميز انديشه درآيد، خدا نيست و آن كه در فضا يا جز آن يافت شود، معبود نيست. او در اشياست، امّا نه در محاصره آنها، و از آنها جداست، امّا نه غايب از آنها. توانا نيست آن كه ضدّى همراه دارد و يا همتايى برابر.

ديرينگى او به زمان و قصدش به معناى توجّه به اين سو و آن سو نيست. بر خِردها پوشيده است، همان سان كه از ديده‌ها نهان است و از ديدِ آسمانيان نيز به مانند زمينيان، ناپيداست.

نزديكى‌اش كرامت او و دورى‌اش اهانت اوست. نه مكان به او راه دارد، نه زمان محدودش مى‌سازد و نه شرط مى‌پذيرد. والايى او بدون بالا آمدن است. مى‌آيد، امّا جابه‌جا نمى‌شود. نابود را بود مى‌كند و بود را نابود و اين دو صفت، براى جز او، در يك زمان، گِرد نمى‌آيند. انديشه تا باور به وجودش مى‌رسد؛ امّا باور به وجودش، به فهم چگونگى‌اش نمى‌رسد.

صفت‌ها به او توصيف مى‌شوند، نه او به صفت‌ها، و شناخت‌ها به او شناخته مى‌شوند، نه او به آنها. اين، آن خداى بى‌هم‌نام، پاك و بى‌مانند، شنوا و بيناست.