حكمت نامه امام حسين - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٦٥ - ٢/ ٤ سوء استفاده از عنوان اتحاد امت

٢/ ٤ سوء استفاده از عنوان اتّحاد امّت‌

١١٩. تاريخ الطبرى‌ به نقل از عقبة بن سمعان: چون امام حسين عليه السلام از مكّه بيرون آمد، فرستادگان عمرو بن سعيد بن عاص به فرماندهى يحيى بن سعيد، راه را بر او گرفتند و گفتند: بازگرد. كجا مى‌روى؟

امام حسين عليه السلام خوددارى ورزيد و ره‌سپار شد و دو گروه، با تازيانه با هم درگير شدند.

چون امام حسين عليه السلام و يارانش به شدّت [از پيروى آنان‌] امتناع ورزيدند و امام حسين عليه السلام به راه خود رفت، آنان فرياد كشيدند: اى حسين! آيا از خدا پروا نمى‌كنى؟ از جماعت بيرون مى‌روى و ميان امّت، جدايى مى‌افكنى؟

امام حسين عليه السلام [در پاسخ‌] گفته خداى عز و جل را شاهد آورد: « «عملم از آنِ خودم است و عمل شما از آنِ خودتان. شما از آنچه من مى‌كنم، بيزاريد و من، از آنچه شما مى‌كنيد، بيزارم»».

١٢٠. تاريخ الطبرى‌ به نقل از حسين بن عقبه مرادى: زبيدى، از عمرو بن حجّاج نقل مى‌كند كه چون به ياران امام حسين عليه السلام نزديك شد، به آنان گفت: اى كوفيان!

به اطاعت [از خليفه‌] و همراهى جماعت، پايبند باشيد و در كشتن كسى كه از دين بيرون رفته و با پيشوا مخالفت كرده است، ترديد مكنيد.

امام حسين عليه السلام به او فرمود: «اى عمرو بن حَجّاج! آيا مردم را بر من مى‌شورانى؟ آيا ما از دين، بيرون رفتيم و شما در آن، استوار مانديد؟! هان! به خدا سوگند، چون قبضِ روح شديد و با همين اعمالتان مُرديد، خواهيد دانست كه كداميك از ما از دين، بيرون رفته و چه كسى به درآمدن در آتش، سزاوارتر است!».