حكمت نامه امام حسين - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٨٧ - ٣/ ٥ دوستى اهل بيت

١٤٧. الأمالى، طوسى‌ به نقل از بُشر بن غالب: امام حسين عليه السلام فرمود: «هر كه ما را به خاطرِ خدا دوست بدارد، من و او، اين چنين (دو انگشت خود را به هم چسبانْد) بر پيامبرمان وارد خواهيم شد و هر كه ما را به خاطر دنيا دوست بدارد، [بداند كه‌] دنيا، نيكوكار و بدكار را در بر مى‌گيرد».

١٤٨. المحاسن‌ به نقل از بشر بن غالب اسدى: امام حسين عليه السلام برايم نقل كرد و فرمود: «اى بشر بن غالب! هر كه ما را دوست بدارد و اين محبّت او جز به خاطرِ خدا نباشد، [در روز قيامت،] ما و او مانند اين دو (دو انگشت اشاره‌اش را به موازات هم قرار داد) وارد مى‌شويم و هر كه ما را دوست بدارد و اين محبّت او جز براى دنيا نباشد، [بايد بداند كه‌] هرگاه برپا كننده عدالتْ قيام كند، عدالتْ و دادگرى او شاملِ نيكوكار و بدكار خواهد شد».[١]

١٤٩. أعلام الدين‌ از امام صادق عليه السلام: نمايندگانى به حضور امام حسين عليه السلام رسيدند و گفتند: اى فرزند پيامبر خدا! همراهان ما نزد معاويه رفتند و ما نزد شما آمديم.

امام عليه السلام فرمود: «پس در اين صورت، من بيش از آنان به شما جايزه مى‌دهم».

گفتند: فدايت شويم! ما در طلب دينمان آمده‌ايم.

امام حسين عليه السلام سرش را زير انداخت و متفكّرانه بر روى زمين، نقش و نگارى كشيد و مدّتى دراز، تأمّل كرد. سپس، سرش را بالا آورد و فرمود: «نَمى از يَمى. هر كس، نه از سرِ خويشاوندى با ما، و نه به دليل احسانى كه به او كرده‌ايم و تنها به خاطر خدا و پيامبرش ما را دوست بدارد، روز قيامت، با ما مانند اين دو

مى‌آيد»، و دو انگشت اشاره‌اش را كنار هم قرار داد.

[١] شايد منظور اين است كه دوستى با اهل بيت عليهم السلام به خاطر دنيا هم فوايدى دارد، چه رسد به دوستى با آنها به خاطر خدا؛ چرا كه يكى از فايده‌هاى دوستى در دنيا، بهره‌مندى از عدالت و حكومت عادلانه آنهاست و عدالت، حقّ هر كسى را ادا مى‌كند و كسى را در دنيا، بى‌نصيب نمى‌گذارد.