حكمت نامه امام حسين - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٧٩ - ب رؤياى امام، هنگام خروج از مدينه

٣٠٦. الفتوح‌ پس از يادكرد نامه‌نگارى كوفيان به امام حسين عليه السلام براى دعوت امام عليه السلام به سوى ايشان: در اين هنگام، امام حسين عليه السلام برخاست و وضو گرفت و دو ركعت نماز، ميان رُكن (حجرالأسود) و مقام [ابراهيم‌] خواند و پس از نماز، از خداوند درباره آنچه كوفيان به او نوشته بودند، خير طلبيد. سپس، فرستادگان [كوفه‌] را گِرد آورد و به ايشان فرمود: «من، جدّم پيامبر خدا را در خواب ديدم كه به من، فرمانى داد و من، فرمان او را انجام مى‌دهم، و خدا هم مرا بر خيرم مصمّم كرد، كه او سرپرست آن و قادر بر آن است؛ ان شاء اللّه!».

٣٠٧. الفتوح‌ از امام حسين عليه السلام (در پاسخ نامه عبد اللّه بن جعفر كه امام عليه السلام را سوگند داده بود تا از مكّه بيرون نرود): امّا بعد، نامه‌ات به من رسيد. آن را خواندم و آنچه را گفته بودى، فهميدم و تو را مى‌آگاهانم كه جدّم پيامبر خدا را در خواب ديدم كه مرا فرمانى داد و من، بدان عمل مى‌كنم؛ به سود من باشد يا به زيان من. پسرعمو! به خدا سوگند، اگر در لانه حشره‌اى از حشرات زمين باشم، مرا بيرون مى‌كِشند و مى‌كُشند. پسرعمو! به خدا سوگند، بر من ستم مى‌كنند، آن گونه كه يهود بر روز شنبه ستم كردند. و السلام!».

٣٠٨. الطبقات الكبرى: عبد اللّه بن جعفر بن ابى طالب، به امام حسين عليه السلام نامه‌اى نوشت و او را از كوفيان، برحذر داشت و سوگندش داد تا به سوى آنان نرود. امام حسين عليه السلام در پاسخ او نوشت: «من، خوابى ديدم كه پيامبر خدا در آن، به من‌

فرمانى داد و من، بدان عمل مى‌كنم و كسى را از آن، آگاه نمى‌كنم تا كارم را ببينم».