حكمت نامه امام حسين - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٥٠٥ - ١٠/ ١٧ دعاى امام در دور كردن دشمنان

١٠/ ١٧ دعاى امام در دور كردن دشمنان‌

٤١١. طبّ الائمّة عليهم السلام‌ به نقل از عبد اللّه بن مفضّل نوفلى، از پدرش، از امام حسين عليه السلام: اين، كلماتى است كه چون بگويم، ديگر باكى ندارم كه جنّ و انس بر ضدّ من گرد هم آيند:" به نام خدا و به [يارى‌] خدا و به سوى خدا و در راه خدا و بر دين پيامبر خدا. خدايا! مرا به توان و حركت و نيرويت، از شرّ هر كِشنده به نيرنگ و حيله بدكاران، كفايت كن، كه من نيكان را دوست مى‌دارم و با برگزيدگان، همبستگى دارم، و خداوند بر محمّدِ پيامبر و خاندانش درود و سلام فرستد!».

٤١٢. مهج الدعوات‌ از امام حسين عليه السلام (در دعايش): اى كه كارش كفايت كردن است و سراپرده‌اش رعايت، اى كه غايت و انتهايى، اى برگرداننده بدى و زشتى و گرفتارى! آزار همه جهانيان از جِنّ و انس را از من بگردان، به حقّ جان‌هاى نورانى و نام‌هاى سُريانى و قلم‌هاى يونانى و كلمه‌هاى عِبرانى و آنچه از يقين‌هاى روشنگر كه در لوح‌ها فرود آمده است.

خدايا! مرا در حفظ و حزب خودت قرار ده، و نيز در پناه و پرده و سايه حمايتت از هر شيطان رانده شده و دشمن كمين كرده و مُعاند پَست و مخالف ناسپاس و از هر حسود.

به‌ «بسم اللّه»، شفا خواستم و به نام خدا، كفايت جُستم و بر خدا توكّل كردم و به او يارى خواستم و او را فريادرسِ خود در برابر هر ظالمى كه ظلم كند و هر ستمكارى كه ستم كند و هر بدرفتارى كه بدرفتارى نمايد و هر كوبنده‌اى كه بكوبد و هر كسى كه به فرياد، باز مى‌دارد، كه خدا، بهترين نگهبان و مهربان‌ترينِ مهربانان است.