٢٧٥. مقتل الحسين عليه السلام، خوارزمى: امام حسين عليه السلام جلو آمد تا روبه‌روى مردم (لشكر دشمن) ايستاد. به صف‌هاى انبوهِ سيل‌آساى آنان و نيز به ابن سعد كه ميان بزرگان كوفه ايستاده بود، نگريست و فرمود: «ستايش، خدايى را كه دنيا را آفريد و آن را سراى نابودى و فرسايش قرار داد و براى اهلش دگرگون‌شونده و حال به حال قرار داد. فريب خورده، كسى است كه دنيا فريبش داد و بدبخت، كسى است كه به فتنه آن، دچار شد، اين دنيا، شما را نفريبد كه اميد هر كسى را كه به آن اعتماد كند، نااميد مى‌كند و طمعِ هر كسى را كه به آن دل ببندد، ناكام مى‌نهد».

٢٧٦. الأمالى، شجرى‌ به نقل از حسين بن زيد بن على، از پدرانش عليهم السلام: امام حسين عليه السلام روز حادثه [ى عاشورا] سخن گفت و پس از حمد و ثناى الهى فرمود: «ستايش، ويژه خدايى است كه آخرت را براى پرهيزگاران قرار داد و آتش و كيفر را براى كافران. به خدا سوگند، ما در اين راه، به طلب دنيا نيامده‌ايم تا درباره [ى بهشت‌] پروردگار خود، به شك بيفتيم. شكيب ورزيد كه خدا با پرهيزگاران است و سراى آخرت، برايتان بهتر است».

٢٧٧. معانى الأخبار از امام زين العابدين عليه السلام: چون كار امام حسين عليه السلام سخت شد، برخى از همراهانش، به او نگريستند. امام عليه السلام و برخى از ياران ويژه‌اش، بر خلاف آنان كه هرگاه كار سخت شود، رنگشان دگرگون مى‌شود و به لرزه مى‌افتند و دل‌هايشان به تپش مى‌افتد، رنگشان گلگون مى‌شد و اندامشان آرام و جان‌هايشان قرار مى‌گرفت.

برخى به برخى ديگر گفتند: بنگريد كه باكى از مرگ ندارد!

امام حسين عليه السلام به آنان فرمود: «اى بزرگ‌زادگان! شكيبا باشيد. مرگ، جز پلى نيست كه شما را از سختى و ناخوشى به بهشت پُر گستره و نعمتِ جاويدان،

عبور مى‌دهد. كدامتان خوش ندارد كه از زندان به قصر منتقل شود؟! و آن براى دشمنانتان، مانند انتقال از قصر به زندان و شكنجه شدن است.

پدرم از پيامبر خدا برايم نقل كرد:" دنيا، زندانِ مؤمن و بوستانِ كافر است و مرگ، پل مؤمنان به بهشتشان و پل كافران به دوزخشان است. نه دروغ گفتم و نه به من، دروغ گفته شده است"».