حكمت نامه امام حسين - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٦١ - ٢/ ٢ عامل خوارى امت

١١٤. الملهوف: چون [امام حسين عليه السلام‌] شب را به صبح آورد، مردى كوفى به نام ابو هرّه ازْدى را ديد كه بر ايشان وارد شد و سلام داد و گفت: اى فرزند پيامبر خدا! چه چيز تو را از حرم خدا و حرم جدّت پيامبر خدا، بيرون كشيده است؟

امام حسين عليه السلام فرمود: «واى بر تو، اى ابو هِرّه! امَويان مالم را گرفتند، صبر كردم؛ دشنامم دادند، صبر كردم. در پى ريختن خونم بودند، گريختم و به خدا سوگند، اين گروه ستمكار، مرا مى‌كشند و خدا هم لباس خوارىِ فراگيرى را بر آنها مى‌پوشانَد و شمشيرى بُرنده را بر آنها حاكم مى‌كند. خداوند، كسى را بر آنها مسلّط مى‌كند كه چنان خوارشان سازد كه از قوم سبأ هم خوارتر شوند».[١]

١١٥. الملهوف: امام حسين عليه السلام به يارانش فرمود: «به سوى مرگ برويد كه از آن، گريزى نيست و اين تيرها، پيك‌هاى مردم به سوى شما هستند».

ياران امام حسين عليه السلام يكى‌يكى جنگيدند تا تعدادى از آنها كشته شدند.

در اين هنگام، امام حسين عليه السلام دست بر محاسن خود كشيد و چنين فرمود: «خشم خدا بر يهود، سخت شد، هنگامى كه براى او فرزند قرار دادند، و

خشمش بر مسيحيان بالا گرفت، هنگامى كه او را يكى از سه خدا قرار دادند، و خشمش بر مجوسيان سخت شد، هنگامى كه به جاى خدا، خورشيد و ماه را مى‌پرستيدند، و خشمش بر مردمى بالا گرفت كه بر كُشتن پسر دختر پيامبرشان همداستان شدند».

[١] ظاهرا اشاره است به آيات ١٥ تا ١٩ از سوره سبأ.