٤١٨. مهج الدعوات‌ به سندش، از امام حسين عليه السلام: [پدرم‌] امام على عليه السلام به من فرمود: «اى پسر عزيزم! چاره‌اى نيست، جز آن كه تقديرات و احكام الهى به همان گونه كه دوست دارد و حكم رانده است، سپرى شود و به زودى، خداوند، قضا و قدر و حكم خود را درباره تو تنفيذ مى‌كند. پس با من عهد ببند كه به سخنى كه سرّى به تو مى‌گويم، لب مگشايى تا دوازده ماه از فوتم بگذرد. من خبرى را به تو مى‌دهم كه اصل آن از خداوند است. صبح و شام مى‌گويى ...:

خدا، منزّه است. ستايش، خدا راست. هيچ خدايى جز خداوند نيست و خداوند، بزرگ‌تر [از وصف شدن‌] است. هيچ توان و نيرويى، جز به خداى والاى بزرگ نيست. خدا، منزّه است، در دل شب و هر دو سوى روز. منزّه است خدا در صبح و عصر. منزّه است خدا، در شامگاه و پگاه. منزّه است هنگامى كه شب مى‌كنيد و صبح مى‌كنيد. ستايش، در آسمان‌ها و زمين، و شامگاه و به گاه هويدا شدن شما، از آنِ اوست. زنده را از مُرده بيرون مى‌كشد و مُرده را از زنده و زمين را پس از مرگش زنده مى‌كند و شما نيز همين‌گونه [از قبرها] خارج مى‌شويد.

خدايت، خداى عزّتمند، منزّه است از آنچه وصفش مى‌كنند. سلام بر فرستادگان [خدا] و ستايش، ويژه خداىِ جهانيان است. هيچ توان و نيرويى، جز به خداى والاىِ بزرگ نيست.

منزّه است خداى مُلك و ملكوت. منزّه است خداى عزّت و بزرگى و جبروت (چيرگى) منزّه است فرمان‌رواى حقيقى و بسيار پاك. منزّه است خداىِ فرمان‌رواى زنده‌اى كه نمى‌ميرد. منزّه است خداى برپاىِ جاويد. منزّه است [خداوند] زنده برپا دارنده. منزّه است [خداوند] والاىِ برتر. منزّه است و والا. بسى منزّه است و پاك، پروردگار فرشتگان و روح.

خداوندا! من در نعمت و عافيت از جانب تو، صبح كردم. پس نعمت و عافيتت را با نجات از آتش، بر من تمام گردان و سپاس و عافيتت را هميشه تا زنده‌ام، روزى‌ام كن.

خداوندا! با نور تو ره يافتم و به نعمتت، صبح و شام كردم. من، تو را گواه مى‌گيرم و تو در گواه بودن كافى هستى، و فرشتگان و حاملان عرش و پيامبران و فرستادگان و همه آفريده‌هايت و آسمان‌ها و زمينت را گواه مى‌گيرم كه تنها تو خداوندى و جز تو خدايى نيست. تنهايى و بى‌انبازى و محمّد كه درودهاى تو بر او و خاندانش باد بنده و پيامبرِ توست و تو بر هر كارى توانايى. زنده مى‌كنى و مى‌ميرانى، و مى‌ميرانى و زنده مى‌كنى.

گواهى مى‌دهم كه بهشت، حقّ است و آتش، حقّ است و قيامت، بدون ترديد، آمدنى است و خداوند، هر كه را در قبرهاست، برمى‌انگيزد.

گواهى مى‌دهم كه على بن ابى طالب و حسن و حسين و على بن الحسين و محمّد بن على و جعفر بن محمّد و موسى بن جعفر و على بن موسى و محمّد بن على و على بن محمّد و حسن بن على و امامِ از نسل حسن بن على [عسكرى‌]، امامان رهنما و هدايت يافته‌اند، نه گم‌راه و گم‌راه كننده، و آنان‌اند دوستان برگزيده تو، حزب چيره تو و گزيده و منتخب از خلقَت و نجيبانى كه براى دينت برگزيدى و از ميان خلقَت، ويژه ساختى و بر ديگر بندگانت، برگزيدى و آنان را حجّت بر جهانيان كردى كه درودهاى تو بر ايشان باد و سلام و رحمت و بركات خداوندى بر آنان باد!

خداوندا! اين گواهى‌ام را نزد خود، ثبت كن تا در حالى كه از من خشنودى، بر من در روز قيامت، تلقين كنى، كه تو بر هر كارى توانايى.

خداوندا! ستايش، تو راست؛ ستايشى كه آسمان براى تو، دو سوى خويش را فرو مى‌گذارد و زمين و هر كه بر آن است، تسبيحت مى‌گويند.

ستايش، تو راست؛ ستايشى كه بالا مى‌رود و پايان ندارد؛ ستايشى روز افزون و تمام ناشدنى جاويد و هميشگى، بى‌گسست و زوال؛ ستايشى كه آغازش بالا مى‌رود و پايانش تمامى نمى‌گيرد. ستايش، ويژه توست، بر من و همراه من و در من و پيش و پس و جلو و نزد من، و نيز هنگامى كه مُردم و فنا شدم و باقى ماندم. ستايش تو راست، چون زنده و برانگيخته شدم، اى مولاى من! خداوندا! ستايش، تو راست بر همه ستودنى‌هايت، بر همه‌

نعمت‌هايت. ستايش، تو راست بر هر رگِ آرام و بر هر خوردنى و نوشيدنى‌اى، و گرفتن و حركتى، و خواب و بيدارى‌اى، و نگاه و پلك زدن و نفسى، و بر هر جاىِ مويى.

خداوندا! همه ستايش، تو راست. فرمان‌روايى، يكسر از آنِ توست و تمامى خير، به دست توست، آشكار و نهانش. تو نهايتِ همه كارهايى.

خداوندا! ستايش، تو راست بر بردبارى‌ات با وجود آگاهى‌ات و ستايش، تو راست بر عفوت پس از توانايى‌ات.

خداوندا! ستايش، تو راست، اى برانگيزاننده ستايش و ميراثبَر ستايش و پديدآور و نوآورنده ستايش و وفادار به پيمان و راستْ‌وعده. لشكرت شكست‌ناپذير و شكوهت ديرينه است.

خداوندا! تو راست ستايش، اى اجابتگر دعاها، بركشنده درجات، فرود آورنده آيه‌ها از فرازِ هفت آسمان، بيرون آورنده نور از تاريكى‌ها، تبديل كننده بدى‌ها به نيكى‌ها و قرار دهنده نيكى‌ها، درجات.

خداوندا! ستايش، تو راست، اى بخشنده گناه، پذيرنده توبه، سختْ كيفرِ توانمند. خدايى جز تو نيست و [همه چيز] به سوى تو باز مى‌گردد.

خداوندا! ستايش، تو راست در شب، چون فرا مى‌گيرد. ستايش، تو راست، چون روز جلوه مى‌كند و در آخرت و دنيا. ستايش، ويژه توست و ستايش، تو راست، به تعداد هر ستاره و فرشته در آسمان. ستايش، تو راست، به تعداد همه قطره‌هايى كه از آسمان به زمين مى‌ريزد. ستايش، تو راست، به تعداد قطره‌هاى همه درياها و درّه‌ها و رودها. ستايش، تو راست، به تعداد درخت و برگ و ريگ و هسته و عدد انس و جن و چرندگان و پرندگان و چارپايان و درندگان. ستايش، تو راست، آن اندازه كه كتابت به شماره آورَد و علمت بدان احاطه بدارد؛ ستايشى فراوان، جاويدان، پاكيزه و فرخنده».

سپس ده مرتبه بگو: «خدايى جز اللّه نيست كه بى‌انباز است. فرمان‌روايى و ستايش، از آنِ اوست و زنده مى‌كند و مى‌ميرانَد، و مى‌ميرانَد و زنده مى‌كند، و اوست زنده ناميرا. خير به دست اوست و او بر هر كارى تواناست».

و ده مرتبه بگو: «آمرزش مى‌خواهم از خدايى كه خداىِ زنده برپا دارنده‌اى جز او نيست و به سوى او باز مى‌گردم».

سپس ده مرتبه بگو: «اى خدا، اى خدا!» و ده مرتبه: «اى رحمان، اى رحمان!» و ده مرتبه: «اى رحيم، اى رحيم!» و ده مرتبه: «اى پديدآور آسمان‌ها و زمين، اى صاحب ارجمندى و بزرگوارى!» و ده مرتبه: «اى مهربان بر بندگان و اى پر توان!» و ده مرتبه: «اى زنده، اى برپا دارنده!» و ده مرتبه: «اى خداوندى كه جز تو خدايى نيست!» و ده مرتبه: «خداوندا! بر محمّد و خاندان محمّد، درود فرست» (صلوات) و ده مرتبه: «بسم اللّه الرحمن الرحيم». سپس ده مرتبه «آمين» مى‌گويى و مى‌گويى: «اين يا آن را [خواسته‌] برايم انجام ده».

اين دعا را يك بار پس از صبح و يك بار ديگر، پس از عصر مى‌گويى و سپس، هر دعايى خواستى، مى‌كنى.