١٨٠. دلائل الإمامة به سندش، از امام حسين، از امام على عليهما السلام، از پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: چون روز قيامت شود، منادى ندا مى‌دهد: «اى مردم! ديده‌هايتان را فرو بخوابانيد و سرهايتان را پايين بيندازيد تا فاطمه دختر محمّد، بگذرد».

پس، نخستين كسى كه پوشانده مى‌شود و دوازده هزار حوريه از بهشت به استقبالش مى‌آيند و نيز پنجاه هزار فرشته، سوار بر مَركب‌هايى از ياقوت كه بال‌ها و زمام‌هايشان از مرواريد نو و ركاب‌هايشان از زِبَرجد و جهازشان از درّ است و بر هر جهازى، فرشى از ابريشم گسترده است، تا او را از صراط بگذرانند و به بهشت درآورند و بهشتيان، همديگر را به آمدنش مژده مى‌دهند.

فاطمه عليها السلام، بر صندلى‌اى از نور مى‌نشيند و آنان، گِرد او مى‌نشينند. آن،

بهشتِ فردوس است كه سقفش عرش رحمان است و در آن، دو قصر است: قصرى سفيد و قصرى زرد، از مرواريدِ يك شكل. در قصر سفيد، هفتاد هزار خانه براى محمّد صلى الله عليه و آله و خاندان اوست و در قصر زرد، هفتاد هزار خانه براى ابراهيم عليه السلام و خاندان اوست.

سپس، خداوند عز و جل، فرشته‌اى براى او روانه مى‌كند كه پيش از آن براى هيچ‌كس نفرستاده است و به سوى كسى پس از او نيز روانه نمى‌كند و [فرشته‌] مى‌گويد: «پروردگارت به تو سلام مى‌رسانَد و مى‌گويد: از من بخواه».

فاطمه عليها السلام مى‌گويد: او سلام است و سلامت، از اوست. نعمتش را بر من تمام، كرامتش را برايم مهيّا و بهشتش را برايم روا كرده و مرا بر بقيه خلقش برترى داده است. از او [حقّ شفاعت‌] فرزندان و دودمانم و هر كس كه پس از من، آنان را دوست داشته و به خاطر من، رعايتشان كرده است، مى‌خواهم.

پس خداوند به آن فرشته و در همان‌جا وحى مى‌كند كه: «به او خبر بده كه من، او را در حقّ فرزندان و نسل و دوستداران و رعايت‌كنندگان آنها پس از او، شفيع قرار دادم».

فاطمه عليها السلام مى‌گويد: ستايش، خدايى راست كه اندوهم را بُرد و چشمم را روشن داشت.

پس خداوند، بدان، چشم محمّد صلى الله عليه و آله را روشن مى‌دارد.