٣٢-- ٣٢. هيچ مسلمانى كارى را به عهده نمى‌گيرد و خدا خير او را نمى‌خواهد جز آن كه دستيارى شايسته همراهش سازد كه چون از ياد برد به يادش آورد و چون به ياد آورد ياريش دهد و چون آهنگ كار بدى كند بازش دارد و نهيش كند.

٣٣. هر اندازه مى‌توانيد خود را از غمهاى دنيا برهانيد كه هركس با دلش به خداى عزّ و جلّ روى آورد، خداوند دلهاى بندگان را با محبّت و رحمت فرمانبردار او سازد و هر خيرى را به سوى او با شتاب روانه كند.

٣٤. تقدير را جز دعا باز نمى‌گرداند و عمر را جز نيكى كردن نمى‌افزايد و بى گمان انسان به موجب گناهى كه به هم رسانده از روزيش محروم مى‌گردد.

٣٥. خدايا روزگارى را كه از دانا پيروى نشود و عاقل حيا نورزد به من منما.

٣٦.- به اميرمؤمنان به گاه فرستادنش به مأموريت-: من تو را در حالى مى‌فرستم كه خود نياز بيشترى به تو دارم، پس (اداى) حقّى را به فردا ميفكن كه خداى متعال براى هر روز كارى را قرار داده است، نزد مردم حاضر شو و افتاده را بر بزرگ و ناتوان را بر زورمند و زنان را بر مردان مقدم بدار و كسى را كه در كارت بر تو چيره شود نزد خود مياور و با قرآن مشورت كن كه پيشواى توست.

٣٧. اميرمؤمنان مى‌گويد: پيامبر خدا گفت: ايمان، شناخت با دل و اقرار با زبان و عمل با اعضا است.

٣٨. كرامت مرد، دينش و مروّتش، عقل وى و تبارش، عمل اوست.