پسر عزيزم، دلت را با اندرز زنده بدار و با زهد بميران و با يقين نيرومند و با (ياد) مرگ خوارش بدار و او را از روزگار بر حذر دار و جايگاهت را به سامان آر و با دنيايت، آخرت را بخر و آنچه نمى‌دانى مگو و در آنچه موظّف نيستى مكوش و كار نيكو و بخشش كن و فرصت را غنيمت بدان پيش از آن كه مايه عبرت ديگران گردى.

١٧٢-- ٤٥.- از وصيّت امام على به امام شهيد سرور جوانان بهشت، ابو عبد اللَّه، حسين بن على عليه السلام-: پسر عزيزم تو را به پرواى خدا در توانگرى و نادارى و حقّ‌گويى در خوشنودى و خشم و دادورزى بر دوست و دشمن و كردار در نشاط و سستى و خشنودى از خدا در سختى و آسايش سفارش مى‌كنم.

پسر عزيزم، هر گزندى كه در پى آن بهشت باشد گزند نيست و هر خوشى كه پس از آن دوزخ آيد خوشى نيست. هر نعمتى در برابر بهشت كوچك است و هر بلايى در برابر دوزخ عافيت.

پسر عزيزم، هر كه عيب خود بيند از عيب ديگران بپردازد، و هر كه شمشير ستم بركشد بدان كشته گردد، و هر كه براى برادرش چاه كند در آن افتد، و هر كه پرده ديگرى بدرد زشتى‌هاى (درون) خانه‌اش عيان شود، و هر كه خطاى خود را از ياد برد خطاى ديگراى را بزرگ شمارد، و هر كه شيفته رأى خود گردد گمراه شود و هر كه به خرد خويش بسنده نمايد بلغزد، و هر كه بر مردم بزرگى فروشد خوار شود، و هر كه با مردم نابخردى كند دشنام شنود، و هر كه با دانشوران نشيند شكوه يابد، و هر كه با بى‌مايگان درآميزد زبون شود، و هر كه كارى را بسيار كند بدان شناخته شود،

پسر عزيزم، انديشه روشنى آرد، غفلت تاريكى است و نادانى گمراهى و نيك‌بخت آنكه از ديگرى پند گيرد. با قطع رحم رشدى نباشد و با تبهكارى توانگرى.

پسر عزيزم، عافيت ده بخش است كه نه بخش آن در خاموشى است‌