٢٢٠-- ٢٤. از اخلاق مؤمن است: نيرومندى در دين، و بزرگى با نرمى، و استوارانديشى با آگاهى، و دانش با بردبارى، و تنگ نگرفتن در زندگى و ميانه‌روى در عبادت و دورى از طمع و استمرار در نيكى؛ نه بر دشمنش ستم مى‌كند و نه به خاطر دوستش گناه، و آنچه را كه از آن او نيست، نمى‌خواهد و حقّى را كه بر گردن اوست انكار نمى‌كند، سخن‌چينى و عيبگويى و ستم نمى‌كند.

در نماز، فروتن و در زكات، گشاده‌دست است. در راحتى، سپاسگزار و در سختى، شكيباست. به آنچه دارد خرسند است، خشم او را از جا به در نمى‌برد و بخل او را هلاك نمى‌سازد. با مردم در مى‌آميزد تا بداند و ساكت مى‌ماند تا سالم بماند، اگر بر او ستم شود، صبر مى‌كند تا خدايش انتقام او را بگيرد.

٢٢١-- ٢٥. نعمت‌ها تا پاينده‌اند، ناشناخته‌اند و چون بروند، [قدرشان‌] شناخته گردد.

٢٢٢٦. چون شنيدى كسى به آبروى مردم دست‌اندازى مى‌كند، بكوش تا تو را نشناسد كه [آبروى‌] آشنايانش، خوارترينِ آبروها نزد اوست.

٢٢٣-- ٢٧. آنچه در توانت نيست بر دوش مگير، و در پى چيزى كه بدان نمى‌رسى مباش و وعده چيزى كه بدان قدرت ندارى، مده و جز برابر با بهره‌اى كه مى‌برى هزينه مكن و جز به اندازه زحمتت پاداش مخواه و جز با نيل به فرمانبردارى خداى متعال شادى مكن و فقط در پى جايگاهى باش كه لياقت آن را در خود مى‌بينى كه به دوش گرفتن بيشتر از توان، نابخردى است و كوشش در راه رسيدن به چيز دست نيافتنى رنج [بيهوده‌]، و وعده دادن آنچه از عهده‌اش برنيايى مايه رسوايى، و هزينه كردن بدون بهره‌بردن به تاراج دادن دارايى، و پاداش خواستن بى‌زحمت سبكسرى، و رسيدن به جايگاهى بدون لياقت، درآمدن بر لبه پرتگاه است.

٢٢٤-- ٢٨. امام حسن عليه السلام پس از وفات اميرمؤمنان على عليه السلام، سخنرانى كرد و پس از حمد و ثناى الهى گفت: بدانيد كه به خدا سوگند، ما از سر شكّ و ندامت، از