چشم تماشا (ترجمه نزهة الناظر و تنبيه الخاطر) - الحُلواني، حسين بن نصر؛ مترجم عبدالهادي مسعودي - الصفحة ٢٢٧ - برآوردن نيازهاى مؤمن

٥١٩-- ١٥. رفتن در پى كسى كه به خيرش اميد دارى، بهتر از ماندن با كسى است كه از شرّش ايمنى ندارى.

٥٢٠-- ١٦. آن كه بسيار بخوابد، خواب‌ها بيند.

ظاهرا مقصود امام اين است كه در پى دنيا رفتن مانند خواب است و آن چه از آن به دست مى‌آيد مانند خواب ديدن است.

٥٢١٧. نابخردى مايه ستيزه و بردبارى، بازدارنده (از آن) است و كسى كه جرعه‌هاى خشم را با بردبارى فرو نخورد، آسايش دل را نشناسد.

و ابوبكر مفيد (جرجرايى) مى‌گويد: حضرتش خود اين گونه بود.

٥٢٢-- ١٨. من نمى‌دانم بيم و اميد انسان چه معنايى مى‌دهد، اگر او را از خواهشهاى نفسانى به گاه عرضه بر او باز ندارد و او را در برابر مصيبتهاى بر وى درآمده شكيبا نسازد.

٥٢٣-- ١٩. آن كه بر پشت باطل نشيند، در منزل پشيمانى فرود آيد.

٥٢٤-- ٢٠. قضا و قدر چيره، با ستيزه دفع نشود و روزيهاى نوشته شده با حرص به دست نيايد و مطلوب‌ها در برابر مقدّرها خوارت مى‌سازد و بدان كه تو با حرص جز به آنچه برايت نوشته شده نرسى.

٥٢٥-- ٢١. هنگامى‌كه قضا (و قدر الهى، خواه ناخواه) واقع مى‌شود، پس گريه و زارى براى چيست؟

٥٢٦-- ٢٢. بخشش كريم تو را محبوب او مى‌كند و بخشش فرومايه نزد او خوارت مى‌سازد.

٥٢٧-- ٢٣. هر كه پارسايى خوى او و احسان زيورش باشد، ستايش نيكو را از دشمنانش به يارى گيرد و در پناه يادكرد نيكويش از خرده‌گيرى ايمن بماند.