جلويش باز گذاشته شود، عزّت و غرور آن را فرا گيرد و اگر به مصيبتى گرفتار آيد، بى‌تابى رسوايش سازد و اگر مالى يافت، بى‌نيازى به طغيانش افكند و اگر فقر بر او تنگ گيرد در دام بلا گرفتار آيد و اگر گرسنگى بر او سخت گيرد، ناتوانى زمينگيرش مى‌نمايد و اگر در خوردن افراط كند، سيرى او را سنگين مى‌كند؛ پس هر كوتاهى به آن زيان مى‌رساند و هر زياده روى آن را به تباهى كشاند.

مى‌گويم: اين سخنان چنان ارجمند و پرارزش است كه اگر با آب طلا بر صفحه‌هاى ياقوت نوشته شود باز كم است و در آن براى عبرت گيرنده، عبرت است.

١٣٣-- ٦. عبداللَّه بن عباس مى‌گويد: پس از سخن پيامبر خدا صلى الله عليه و آله از هيچ گفته‌اى مانند اين سخن اميرمؤمنان كه به من نوشته است، سود نبردم:

اما بعد، آدمى با دستيابى بر چيزى شاد مى‌شود كه از دست او رفتنى نبود و از دست رفتن چيزى ناخشنود مى‌شود كه هيچ‌گاه به دست او نمى‌آمد. پس شاد باش به آنچه از آخرتت به دست مى‌آوردى و اندوهگين باش بر چيزى كه از آن از دست داده‌اى. شادمانيت را بر آنچه از دنيا به دست آورده‌اى فراوان مكن و بر هر چه از آن از دست داده‌اى بى تاب و غمگين مباش، انديشناك پس از مرگ بايد بود.

١٣٤-- ٧. هر اسب راهوارى را افتادنى است و هر فرزانه‌اى را لغزشى و هر جانى را ملالتى، پس طرفه‌هاى حكمت را برايش بجوييد.

١٣٥-- ٨. گفته، اسير گوينده است؛ چون آن را بگويد، گوينده اسيرش مى‌شود.

١٣٦-- ٩. برترين دارايى آن است كه حقّ را بدان ادا كنند و برترين فهم، شناخت انسان به خويشتن است.

١٣٧-- ١٠. عبداللَّه بن عباس- رحمت خدا بر او- شنيد كه اميرمؤمنان على عليه السلام در خطبه‌اش مى‌گويد: «از خدا پروا كنيد كه چون بگوييد، بشنود و اگر