چشم تماشا (ترجمه نزهة الناظر و تنبيه الخاطر) - الحُلواني، حسين بن نصر؛ مترجم عبدالهادي مسعودي - الصفحة ٤٧ - مقدّمه مؤلّف

٧٧-- ٧٧. روزى را از كسى مخواهيد كه آن را با سنگ و ترازو به دست آورده است، بلكه از كسى بخواهيد كه دنيا به رويش گشوده است.

٧٨. سكوت را به درازا بكش و بسيار بينديش و خنده را كم كن كه خنده بسيار، مايه تباهى دل است.

٧٩. هيچ خيرى در زندگى نيست، جز براى دو نفر: عالمى سخنور يا سخنورى پذيرنده.[١]

٨٠. [گناه‌]، با استغفار كبيره نمى‌ماند و با پافشارى و تكرار، صغيره.

٨١. دلها نيز همچون مس، زنگار مى‌گيرند، پس آنها را با استغفار جلا دهيد.

٨٢. امام پاك، ابو محمّد حسن بن على عليه السلام مى‌گويد: شنيدم پيامبر خدا صلى الله عليه و آله مى‌فرمايد: آنچه تو را به شكّ مى‌اندازد وابنه و به سوى آنچه تو را به شكّ نمى‌اندازد برو كه حقيقت با آرامش، و دروغ با ترديد همراه است و هيچ‌گاه آنچه را براى خداى متعال وانهاده‌اى، مفقود نيابى.

٨٣. بدترين چيزى كه در انسان هست، حرص بى‌تاب كُننده يا ترس از جا به در برنده است.

٨٤. زهد، حرام كردن حلال يا تباه نمودن مال نيست، بلكه آن است كه اعتمادت به آنچه نزد خداست بيشتر از آنچه كه نزد توست باشد.

[١]. در منابع ديگر چنين آمده است:« عالمى مطاع يا شنونده‌اى پذيرنده.»