خداى متعال گفت: «و نيكوكاران را چنين پاداش مى‌دهيم» اين وعده‌اى حقّ (و عمومى) است، مگر نمى‌بينيد كه اميرمؤمنان عليه السلام به كودكى در عبادت خداوند كوشيد و طولى نكشيد كه سخنورى حكيم گشت و چنين گفت:

خدا بيامرزد كسى را كه حكمتى شنيد و خوب فهميد و به هدايت خوانده شد و نزديك گشت و دنبال راهنمايى را گرفت و رهايى يافت، عمل نيك و خالص خويش را پيش فرستاد و توشه اندوخت و از محذورها دورى گزيد، به هدف زد و به پاداش رسيد، بر هوس خود چيره گشت و آرزوى خويش دروغ انگاشت، خدا را ناظر ديد و از گناه ترسيد صبر را مركب نجات خويش ساخت و تقوا را ساز و برگ روز وفات.

به راه روشن درآمد و طريق حقّ و راستى را پيش گرفت. فرصت را مغتنم شمرد و بر اجل پيشى جُست، دل از آرزو بريد و از كار نيك توشه برگرفت.

سپس ابوجعفر گفت: آيا سخنى مختصر و مفيدتر يا اندرزى رساتر از اين شنيده يا ديده‌ايد؟ و چگونه چنين نباشد كه او سخنور قريش و لقمان آن است.

١٥٠-- ٢٣. برآوردن حاجتها جز با سه چيز درست نشود: كوچك شمردن آنها تا بزرگ آيد و پوشيده داشتن آنها تا گسترش‌يابد و زود برآوردن آنها تا گوارا شود.

١٥١-- ٢٤. و در روايت ديگرى آمده است: نيكى كردن جز با سه چيز به كمال نرسد: زود انجام دادن و كوچك شمردن و پوشيده داشتن كه چون زود انجام دهى، گوارايش كرده‌اى و چون كوچكش بشمارى، بزرگش داشته‌اى و چون پوشيده‌اش بدارى، تمامش كرده‌اى.

١٥٢٥. من شما را به پنج چيز سفارش مى‌كنم كه سزاست براى دسترسى به آنها رنج سفر را بر خود هموار كنيد. هيچ يك از شما جز به پروردگار خود اميد نبندد و جز از گناه خود نترسد و چون چيزى از او پرسيدند و نمى‌دانست، از گفتن نمى‌دانم شرم نورزد و اگر چيزى را نمى‌دانست، از فراگيرى آن‌