٤١٠-- ١٤. يونس بن بكير مى‌گويد: حج گزاردم و امام ابوالحسن، موسى بن جعفر عليهما السلام را ملاقات كردم و به ايشان گفتم: من نزد سلطان بهره‌اى يافته‌ام و صلاح كار خود و او را در دست دارم و به من در برخى كارها نياز دارد و مرا در پى آنها مى‌فرستد.

امام به من فرمود: چون ديدى چاره‌جويى‌ات به رضايت سلطان و نارضايى مردم مى‌انجامد، اين را بهره‌مندى خود مشمار كه سلطان از تو خشنود باشد و مردم با تو دشمن باشند كه نارضايى مردم نتايج تلخى در پى دارد. اگر سلطان (بخواهد) به خاطر آن به تو عطايى كند، همين كه تو را ستود، از يادش برود و تو را با جنايتت (بر مردم) وانهد، پس رضايت او نارضايتى و خشم مى‌گردد و رنج تو به خاطر او، گريبانگيرت مى‌شود.

٤١١٥. آن كه واعظى از درون جان خود نداشته باشد، دشمنش- يعنى شيطان- بر او تسلّط مى‌يابد.

٤١٢-- ١٦. هركس به برادرش بدى كند، نخست به خود كرده است.

٤١٣-- ١٧. آراى پادشاهان (عاقل) را ردّ مكنيد كه با آبادانى زمين و سلامتى بدنها همراه است.

٤١٤-- ١٨. هر كه را نادارى اندوهگين كند، توانگرى سرمستش سازد.