چشم تماشا (ترجمه نزهة الناظر و تنبيه الخاطر) - الحُلواني، حسين بن نصر؛ مترجم عبدالهادي مسعودي - الصفحة ١١٥ - برآوردن نيازهاى مؤمن

٢٠٤-- ٨. شوخى، هيبت را مى‌برد و انسان ساكت، هيبتى فراوان مى‌يابد.

٢٠٥-- ٩. كسى كه از او چيزى خواسته مى‌شود تا وعده ندهد، آزاد است و چون وعده داد، در بند آن است تا آنگاه كه به آن وفا كند.

٢٠٦-- ١٠. مصيبت‌ها، كليد اجر و پاداش‌اند.

٢٠٧-- ١١. نعمت، آزمون است، اگر سپاسش بگزارى اندوخته‌اى (گرانبها) است و اگر كفرانش كنى نقمت مى‌شود.

٢٠٨-- ١٢. فرصت، زود مى‌رود و دير مى‌آيد.

٢٠٩-- ١٣. رأى و انديشه، جز هنگام خشم پنهان نمى‌ماند.

٢١٠-- ١٤. هركه نادار شود، خوار مى‌گردد و بهترين بى‌نيازى، قناعت است و بدترين نادارى، اظهار خوارى.

٢١١٥. آن اندازه از زبانت تو را بس كه راه هدايتت را از گمراهى‌ات برايت روشن بدارد.

٢١٢-- ١٦. روايت شده است كه اميرمؤمنان به حسن بن على عليهما السلام گفت:

برخيز و سخن بران تا سخنت را بشنوم، پس برخاست و گفت:

سپاس خداى را كه سخن هر گوينده‌اى را مى‌شنود و هركس ساكت بماند، از درون او آگاهى دارد و هركس زنده بماند رزق و روزيش به عهده اوست و هركس بميرد، بازگشتنش به سوى هموست و خدا بر سرور ما محمّد و خاندان پاكش درود و سلام بفرستد.

اما بعد، گورها، جايگاه ماست و رستاخيز، وعده‌گاه ما و خداوند جلوگيرنده ما. بى‌گمان، على، دروازه‌اى است كه هركس از آن درآيد، با ايمان و در امان است و هركس از آن بيرون رود كافر.