٤٩٩-- ٢٦. نيك‌تر از نيكى نيكوكار است، و زيباتر از زيبا گوينده آن است، و برتر از دانش بر دوش كشنده آن، و بدتر از شرارت كشاننده آن، و ترسناك‌تر از ترس ترسان است.

٥٠٠-- ٢٧. مبادا حسد ورزى كه در تو اثر مى‌نهد و در دشمنت نمى‌نهد.

٥٠١-- ٢٨. هر گاه در روزگارى عدالت بيش از ظلم باشد، نارواست كه به كسى گمان بد برى تا آن‌گاه كه بدى‌اش معلوم گردد و هر گاه در روزگارى ظلم بيش از عدالت باشد، كسى را ياراى آن نباشد كه به كسى گمان خوب ببرد تا آن‌گاه كه خوبى او آشكار شود.

٥٠٢٩. امام هادى عليه السلام در پاسخ سخنى با متوكل به او فرمود: صفا و صميميّت را از كسى كه با او كدورت دارى و خيرخواهى را از كسى كه به او بدگمان هستى مجوى كه دل غير تو براى تو، مانند دل تو براى اوست.

٥٠٣٠. متوكلّ از امام هادى عليه السلام پرسيد: فرزندان پدرت در باره عبّاس (جدّ اعلاى خلفاى عباسى) چه مى‌گويند؟ امام فرمود: آنچه در باره مردى گويند كه خدا اطاعت از او را بر مردم و اطاعت از عبّاس را بر او واجب كرد.[١]

٥٠٤-- ٣١. با نعمت‌ها نيك همراهى كنيد و فزونى آنها را با سپاسگزارى بجوييد و بدانيد كه چون به نفس عطا شود، بهترين روى‌آورنده و چون از آن خواسته شود، بخيل‌ترين چيز است، پس آن را بر مركبى سوار كنيد كه چون سوارش شوند، كند و آهسته نگردد و چون پيش افتد، كسى‌از آن سبقت نگيرد. هر كس به سوى بهشت پيشى جويد بدان رسد و هر كس از دوزخ بگريزد نجات يابد.

[١]. اگر اين حديث درست باشد، بايد آن را توجيه كنيم و اطاعت از عبّاس را در كودكى بر حضرت محمّد صلى الله عليه و آله لازم بدانيم، شبيه به آنچه ابن بطريق در كتاب عمده پس از نقل اين حديث گفته است: يعنى اطاعت مردم از پيامبر صلى الله عليه و آله و اطاعت پيامبر از عباس، از آن رو كه عمو جانشين پدر است.