٤٩٠-- ١٧. رفت و آمد با شروران نشان دهنده شرارت رفت و آمدكننده و كفران نعمت نشانه سرمستى و سبكسرى و علّت تغيير و زوال نعمت است. لجاجت سلامت را از ميان مى‌برد و به پشيمانى مى‌كشد و ريشخندكردن شوخى نابخردان و كار نادانان است و امروز و فردا كردن سبب خشم برادران و به جا نهنده دشمنى است و سرپيچى از پدر و مادر نادارى مى‌آورد و به خوارى مى‌كشاند.

٤٩١٨.- در اندرز به يكى از اصحابش و ترغيب او به شب زنده دارى و روزه دارى-: شب بيدارى خواب را لذّت‌بخش‌تر و گرسنگى خوراك را خوشايندتر مى‌كند.

٤٩٢-- ١٩. به ياد آر افتادنت را در پيش روى خانواده‌ات كه نه پزشكى تو را از آن جلو مى‌گيرد و نه دوستى به تو سود مى‌رساند.

٤٩٣-- ٢٠. حسرتهاى حاصل از كوتاهى‌كردن را بياد آر تا از پيش انداختن دورانديشى لذّت ببرى.

٤٩٤-- ٢١. حريص راحتى ندارد.

٤٩٥-- ٢٢. خشم گرفتن بر كسى كه تسلطى بر او ندارى، ناتوانى و بر كسى كه تسلّط دارى پستى است.

٤٩٦-- ٢٣. كار روزگار گرفتن است و شيوه زمانه بر باد دادن، و حكمت در طبع‌هاى فاسد اثر نگذارد.

٤٩٧-- ٢٤. همنشينى خلق و خو را مى‌نماياند.