٢٣٤-- ٦. و نيز خطبه خواند و فرمود: اى مردم، در مكارم اخلاقى، رقابت كنيد و به سوى غنيمت‌ها، شتاب ورزيد و نيكى را حبس نكنيد و در آن كندى نورزيد و با برآوردن حاجت، ستايش [ديگران‌] را به دست آوريد و تأخير مكنيد كه نكوهش مى‌شويد و هر گاه يكى از شما بر ديگرى احسانى كرده است و مى‌بيند كه او سپاس نمى‌گزارد (بداند) كه خدا خود جبران مى‌كند كه او عطايش فراوان‌تر و پاداشش بزرگتر است. و بدانيد كه حاجتهاى مردم به شما، از نعمت‌هاى خدا بر شماست، پس از نعمت‌ها ملول نشويد كه به نقمت و بدبختى تبديل مى‌گردند و بدانيد كه نيكى كردن، ستايش (ديگران) را مى‌آورد و يا پاداش بر جاى مى‌نهد؛ و اگر نيكى برايتان مجسّم مى‌شد، آن را مردى نيكو و زيبا مى‌ديديد به وجد آورنده بينندگان و برترى يابنده بر همگان؛ و اگر خسّت برايتان مجسّم مى‌شد، او را زشت و نفرت‌انگيز مى‌ديديد دلها از او رميده و ديده‌ها خوابيده.

اى مردم، هر كه بخشيد، سرورى يافت و هر كه بخل ورزيد، پست شد و بخشنده‌ترين مردم كسى است كه به آن كه از او اميدى نمى‌برد، عطا كند و با گذشت‌ترين مردم كسى است كه هنگام قدرتش، گذشت كند و برترين مردم در برقرارى پيوند، كسى است كه با شخصى كه از او گسسته بپيوندد و ريشه‌ها در رستنگاه خود مى‌مانند و شاخه‌ها برمى‌كشند.

هر كس (در همين دنيا) خيرى به برادرش رساند، چون فرداى [قيامت‌] بر او درآيد، آن را مى‌يابد و هر كس كه از احسان خود به برادرش [خشنودى‌] خداى تبارك و تعالى را بخواهد، خداوند به هنگام نيازش، پاداش او را مى‌دهد و بيشتر از آن كه بخشيده، بلاهاى دنيوى را از او دور مى‌كند و هر كس اندوه مؤمنى را بزدايد خداوند اندوه دنيا و آخرت را از او بزوايد و هر كس نيكى كند، خداوند به او نيكى كند و خداوند نيكوكاران را دوست مى‌دارد.

٢٣٥-- ٧. و گفته شده است: چون معاويه، حُجر بن عدى و يارانش را كشت در همان سال، [امام‌] حسين عليه السلام را ديد و گفت: اى ابا عبداللَّه، آيااز آنچه با حجر و يارانش كه از پيروان پدرت بودند، كرده‌ام، خبر دارى؟

فرمود: نه. گفت: ما آنان را كشتيم و كفن كرديم و بر آنان نماز خوانديم.