١٢٩-- ٢. حكمت را از هر كجا كه بر تو درآمد بگير كه حكمت در سينه منافق آن قدر بالا و پايين مى‌رود تا بيرون آيد و درون سينه مؤمن در كنار ديگر حكمت‌ها جاى گيرد.

١٣٠-- ٣. ترس [مايه‌] نوميدى است و فرصت چون ابر مى‌گذرد و حكمت گمشده مؤمن است، آن را بگير هر چند از منافقان باشد.

١٣١-- ٤. مردم چيزى از دينشان را به خاطر اصلاح دنيايشان رها نكردند جز آن كه خداوند چيزى زيانبارتر از آن را بر مردم گشود.

١٣٢-- ٥. شگفت‌ترين چيزى كه در انسان قرار دارد، دل اوست. (زيرا) دل مايه‌هاى حكمت و ضدّ آن را با هم دارد، اگر اميد برايش پديد آيد، طمع آن را خوار مى‌گرداند و اگر طمع آن را برانگيزد، حرص به هلاكتش مى‌افكند و اگر نااميدى بر آن مسلط شود، اندوه آن را مى‌كشد و اگر خشم بر آن عارض شود، غيظش بالا گيرد و اگر رضايت بهره‌اش شود، احتياط را از ياد مى‌برد و اگر ترس دررسد، احتياط به خود مشغول و ميخكوبش مى‌كند و اگر

[١]. حضرت على بن ابى طالب عليه السلام بيست و سه سال پيش از هجرت( ٦٠٠ م) در سيزده رجب و در كعبه به دنيا آمد و در ٢١ رمضان سال چهل هجرى در ٦٣ سالگى در كوفه به شهادت رسيد و در نجف به خاك سپرده شد. لقب حضرت،« امير المؤمنين» وكنيه ايشان« ابو الحسن» بود. بسيارى از سخنان حضرت در« نهج البلاغه»،« غرر الحكم» و« نهج السعاده» گرد آمده است.