٢٦-- ٢٦. پيامبر به مردى كه گفته بود: اى پيامبر خدا مرا سفارشى كوتاه كن، فرمود: همواره ديده طمع به آنچه در دست مردم است فرو بند كه آن بى‌نيازى است و مبادا طمع ورزى كه به معناى حضور فقر است و نمازت را چنان بخوان كه گويى آخرين نماز توست و كارى مكن كه معذرت خواهى و هركس به طمع چيزى از دنيا روان مى‌شود، آهسته رود.

آن مرد گفت: بيشتر بگو اى رسول خدا صلى الله عليه و آله.

پيامبر فرمود: خوش خلقى و پيوند با خويشان و نيكى به آنان، عمر را افزون و شهرها را آباد مى‌كند حتّى اگر مردمش بد باشند.

٢٧. چهار چيز است كه اگر در تو باشد، باكى از دست رفتن دنيايت نباشد: امانتدارى و راستگويى و خوش‌خلقى و نگه داشتن شكم.

٢٨. هماره امّتم به خير و خوبى است تا هر زمان كه امانت را غنيمت و زكات را خسارت نبيند.

٢٩. خداوند نيكان پاك و پنهان را دوست دارد، كسانى كه چون حضور يابند، شناخته نشوند و چون غايب گردند، جوياى آنان نشوند، دلهايشان چراغ هدايت است و از هر ظلمتكده‌اى رهايى يابند.

٣٠. گناه از ياد نرود و نيكى كهنه نگردد و هر گونه مى‌خواهى باش كه به هر دست دهى از همان دست مى‌گيرى.

٣١. هر نيكى، صدقه است و راهنماى به نيكى، مانند عامل به آن است و خداوند فريادرسى اندوهمندان را دوست دارد.