٣٣٢-- ٨. هركس دو روزش برابر باشد، مغبون است و هركس فردايش، بدتر از امروزش باشد، مفتون است و هركس نقص خود را نبيند، نقصش بپايد و هركس نقصش بپايد مرگ برايش بهتر است و هركس نه از سر قصد گناه كند، سزاوار عفو است.

٣٣٣-- ٩. از حضرتش درباره فرومايگى سؤال شد، فرمود: نبخشيدن اندك و پى‌جويى كوچك.

٣٣٤-- ١٠. هيبت انسان شريف جز با فروتنى كامل نشود.

٣٣٥-- ١١. دين جز با سرپيچى از هواى نفس حفظ نشود و به خشنودى (خدا) جز با بيم و اطاعت نتوان رسيد.

٣٣٦-- ١٢. آن كه استوارانديشى، نگهبانش و راستى، همنشينش باشد شادمانيش فراوان و مروّتش كامل شود و هركه هوس، مالكش و ناتوانى، آسودگيش باشد، از سلامت محرومش بدارند و به هلاكتش بسپارند.

٣٣٧-- ١٣. گفته شده است كه ملحدى از حضرتش پرسيد: اكنون، پروردگات چه مى‌كند؟ فرمود: قضا و قدر را به جايگاه معين خود مى‌راند.

و ملحد ديگرى پرسيد كار پروردگارت چيست؟ و امام فرمود: منصرف كردن از تصميم و زدودن اندوه.

٣٣٨-- ١٤. در پى دانش باشيد هر چند به درآمدن در درياها و دادن جان باشد.

٣٣٩-- ١٥. نادان بخشنده بهتر از عابد بخيل است.

٣٤٠-- ١٦. سه دسته جز به خوبى نمى‌رسند: خاموشان، شرگريزان و آنان كه خداى عزيز جليل را فراوان ياد كنند، و سرآغاز خوبى فروتنى است.