٢٢٧-- ٣١. معاويه از [امام‌] حسن عليه السلام درباره بزرگوارى، دلاورى و مردانگى سؤال كرد. امام عليه السلام فرمود: اما بزرگوارى، از سر اختيار نيكى كردن و پيش از درخواست بخشيدن و در قحطى غذا دادن است.

واما دلاورى: دفاع از همسايه و پايدارى در رزمگاه و گام نهادن در سختى و بلاست.

و اما مردانگى، حفاظت مرد از دينش و نگاهدارى جانش از پليدى و قيام به معاشش و پرداخت حقوق واجبش و سلام كردن به همه است.

٢٢٨-- ٣٢. امام حسن عليه السلام در اندرزهايش به دوستان و وابستگانش:

اى آدميزاده، از آنچه خداى متعال حرام شمرده، خويشتندارى كن تا عابد شوى و به آنچه خداى سبحان قسمتت كرده است، راضى باش تا بى‌نياز گردى و با همسايگان خود خوب رفتار كن تا مسلمان شوى و با مردم همان گونه رفتار كن كه دوست دارى با تو رفتار كنند تا عادل باشى كه جلوتر از شما مردمانى با تعداد فراوان و ساختمانهايى سخت بنيان و آرزويى دراز و بى‌پايان بودند اما جمعيتشان هلاك و عملشان تباه و خانه‌هايشان گورستان شد.

اى آدميزاده، تو از آن لحظه كه از شكم مادرت درآمدى، عمرت پيوسته مى‌رود، پس از آنچه در دست دارى براى آينده برگير كه مؤمن توشه مى‌اندوزد و كافر بهره مى‌گيرد. و امام پس از اين اندرز، تلاوت مى‌كردند:

«و توشه بيندوزيد كه بهترين توشه، تقواست».