خط سِیر عدالت به جرِیان مِی‌‌اندازد. اِین هنگام است که «تَفْرَخُ الطُِّیورُ فِِی أَوْكَارِهَا وَ الْحِِیتَانِ فِِی بِحَارِهَا وَ تُمَدُّ الْأَنْهَارُ وَ تَفِِیضُ الْعُِیونُ وَ تُنْبِتُ الْأَرْضُ ضِعْفَ أُكلِها»؛[١] پرندگان با آرامش در آشِیانه‌هاِی خود تخم مِی‌‌گذارند و ماهِیان در قعر درِیاها با آساِیش و آرامش سِیر مِی‌کنند و چشمه‌هاِی سرشار سرازِیر مِی‌شوند و زمِین چندِین برابر محصولِ خود را مِی‌روِیاند.

همچنِین در حدِیث دِیگرِی مِی‌‌فرماِید هنگامِی که حضرت حجة بن الحسن عجّل الله تعالِی فرجه الشّرِیف در مکه قِیام کند و مِی‌‌خواهد متوجه کوفه شود، منادِی او فرِیاد برمِی‌‌آورد: «أَلَا لَا ِیحْمِلْ أَحَدٌ مِنْكُمْ طَعَاماً وَ لَا شَرَاباً وَ ِیحْمِلُ حَجَرَ مُوسَِی بْنِ عِمْرَانَ وَ هُوَ وِقْرُ بَعِِیرٍ فَلَا ِینْزِلُ مَنْزِلاً إِلَّا انْبَعَثَ عَِیْنٌ مِنْهُ فَمَنْ كَانَ جَائِعاً شَبِعَ وَ مَنْ كَانَ ظَامِئاً رُوِِی فَهُوَ زَادُهُمْ حَتَِّی ِینْزِلُوا النَّجَفَ مِنْ ظَهْرِ الْكُوفَة»؛[٢] آگاه باشِید كسِی خوردنِی و آشامِیدنِی همراه خود بر ندارد و سنگ حضرت موسِی كه به وزن ِیک بار شتر است با آن حضرت است، در هر منزلِی كه فرود آِیند چشمه آبِی از آن سنگ بجوشد كه گرسنه را سِیر و تشنه را سِیراب كند و همان سنگ توشه آنهاست تا هنگامِی كه در نجف به پشت كوفه فرود آِیند.

در اِین لوح مبارک، به ترکِیب شخصِیت آن حضرت - که خلاصه‌‌اِی از صفات برجسته پِیامبران بزرگ است - اشاره مِی‌‌کند؛ مثلاً آمده: «عَلَِیْهِ كَمَالُ مُوسِی» که کمال حضرت موسِی علِیه السلام در مبارزه با ظلم و ستم و نِیروِی استضعاف فرعون در قتل و غارت بوده است. همچنِین فرمود: «وَ بَهَاءُ عِِیسِی» که اشاره دارد به حُسن و جمال زاهدانه آن حضرت، به ‌‌گونه‌‌اِی که حضرت عِیسِی علِیه السلام در تمام عمر، خانه و ساِیبانِی نساخت و زِیر سقف ننشست. خاتم الاوصِیاء عجّل الله تعالِی فرجه الشّرِیف نِیز معموره مشخصِی ندارد و اصولاً معلوم

[١] بحار الأنوار، ج٥٢، ص٣٠٤.

[٢] الکافِی (ط - الإسلامِیة)، ج١، ص٢٣١.