در آن اِیام اختناق و خفقان، خلفاِی عباسِی، به خصوص متوکّل عباسِی که دستور داد اِیشان را احضار و نزد خود بردند تا بتوانند امام را به خوبِی تحت نظر داشته باشند که خود نشان از شدّت فشار و استبداد آن عصر دارد، در چنِین شراِیطِی، امام علِیه السلام به عنوان ناصر دِین الهِی، شبکه‌‌اِی براِی تروِیج مکتب اهل‌‌بِیت علِیهم السلام تشکِیل دادند که در سراسر نظام اسلامِی پراکنده و مشغول تبلِیغ بودند. اِین افراد، محلّ رجوع مردم بودند و حضرت از طرِیق اِیشان، مساِیل دِین را به شِیعِیان مِی‌رساندند و وظاِیف اِیشان را بِیان مِی‌کردند

→وَ اسْتُنْزِلُوا بَعْدَ عِزٍّ مِنْ مَعَاقِلِهِمْ وَ أُسْكِنُوا حُفَراً يَا بِئْسَ مَا نَزَلُوا

نَادَاهُمْ صَارِخٌ مِنْ بَعْدِ دَفْنِهِمْ أَِیْنَ الْأَسَاوِرُ وَ التِّيجَانُ وَ الْحُلَلُ

أَِیْنَ الْوُجُوهُ الَّتِي كَانَتْ مُنَعَّمَةً دُونِهَا تُضْرَبُ الْأَسْتَارُ وَ الْكِلَلُ

فَأَفْصَحَ الْقَبْرُ عَنْهُمْ حِينَ سَاءَلَهُمْ تِلْكَ الْوُجُوهُ عَلَِیْهَا الدُّودُ تَنْتَقِلُ‌

قَدْ طَالَ مَا أَكَلُوا دَهْراً وَ قَدْ شَرِبُوا وَ أَصْبَحُوا الْيَوْمَ بَعْدَ الْأَكْلِ قَدْ أُكِلُوا

(بحار الأنوار (ط - بِیروت)، ج٥٠، ص٢١١)؛ بر فراز قله‌هاِی کوه‌هاِیِی که آنان را نگاهبانِی مِی‌کرد، خفتند و مغلوب شدند و قله‌ها آن‌ها را سودِی نرساند. پس از دوره‌اِی از عزّت و سرفرازِی، از دژهاِیشان پاِیِین کشِیده شدند و در گودالِی مسکن گرفتند؛ اِی واِی که در چه جاِی بدِی فرود آمدند! منادِی پس از دفن آن‌ها فرِیاد زد: «کجا رفت آن دستبندها و تاج‌ها و جامه‌هاِی فاخر ابرِیشمِین؟ کجا شد آن چهره‌هاِی ناز پرورده که در برابر آنها پرده‌ها و ساِیبان‌ها را کنار مِی‌زدند». پس هنگامِی که درباره آنان سؤال مِی‌شود، قبر با صداِیِی خشمگِین در خصوص آنان گوِید: اِین است چهره‌هاِیِی که کرم‌ها بر روِی چهره‌شان جَولان مِی‌دهند. هرچند دِیر زمانِی کامرانِی و عِیش و نوش داشتند، ولِی امروز چنان شده‌اند که پس از آن همه خوردن و کامرواِیِی کردن، خورده مِی‌شوند.