لوح حضرت زهرا - حسینیبیان، سیدمهدی - الصفحة ٩٨ - ٣- فرجام زندگِی با سعادت
«وَ خَتَمْتُ لَهُ بِالسَّعَادَةِ».
٣ - فرجام زندگِی با سعادت
«سعادت» به معناِی مساعدت و معاونت و در راه خوشبختِی است که در مقابل آن «شقاوت» به معنِی شوربختِی و بد اقبالِی است.[١]
خداوند درباره سرنوشت اشخاص سعِید و شقِی مِیفرماِید: (ِیوْمَ ِیأْتِ لَا تَكَلَّمُ نَفْسٌ إِلَّا بِإِذْنِهِ فَمِنْهُمْ شَقِِی وَ سَعِِیدٌ ٭ فَأَمَّا الَّذِِینَ شَقُواْ فَفِِی النَّارِ لَهُمْ فِِیهَا زَفِِیرٌ وَ شَهِِیقٌ ٭ خَلِدِِینَ فِِیهَا مَا دَامَتِ السَّمَاوَاتُ وَ الْأَرْضُ إِلَّا مَا شَاءَ رَبُّكَ ٭ وَ أَمَّا الَّذِِینَ سُعِدُواْ فَفِِی الْجَنَّةِ خَالِدِِینَ فِِیهَا مَا دَامَتِ السَّمَاوَاتُ وَ الْأَرْضُ إِلَّا مَا شَاءَ رَبُّكَ عَطَاءً غَِیْرَ مَجْذُوذٍ)؛[٢] «روزِی فرا رسد، هِیچ ذِیروحِی نمِیتواند حرف بزند مگر به اذن او؛ گروهِی از اِین مِیان شقِی و گروهِی دِیگر سعِید هستند. اما آنها كه شقِی مِیباشند، در آتش قهر خدا گرفتار هستند و براِی آنان در آنجا «زفِیر» و «شهِیق» [نالههاِی طولانىِ] است و تا زمانِی که زمِین و آسمان جاودانه است در آن باقِی خواهند ماند، مگر آنچه پروردگارت بخواهد! اما آنها كه خوشبخت و سعادتمند باشند، در بهشت جاوِیدان خواهند ماند تا زمانِی که آسمانها و زمِین برپاست، مگر پروردگارت بخواهد آنها را مشمول عطا و بخشش نامحدود خود قرار دهد!
→نِیز با لقب «سِیّد الشهداء» ِیاد شده است؛ از جمله جرجيس پيامبر (تارِیخ مدِینه دمشق، ابن عساکر، ج٦٤، ص١٩٢)، بلال حبشِی (مجمع الزوائد، ج٩، ص٣٠٠)، جعفر بن ابِیطالب (كنز العمّال، علاء الدِین متقِی هندِی، ج١١، ص٦٦١ و ج١٣، ص٣٣٢) و مِهجَع بن عبد الله اولِین شهِید جنگ بدر (الكشف و البِیان، المعروف تفسِیر الثعلبى، ج٧، ص٢٧٠؛ تفسِیر البغوِی المسمِی معالم التنزِیل، حسِین بن مسعود بغوِی، ج٣، ص٤٦٠).
[١] لسان العرب، ج٣، ص٢١٣.
[٢] سوره هود، آِیات ١٠٥ - ١٠٨.