«و نَاصِرِِی‌». «ناصر» به معناِی ِیارِی کننده، مددکار و ِیاور مِی‌‌باشد.[١] پس اِینکه خداِی متعال فرمود «علِی بن موسِی علِیهما السلام ناصر من است»، به معناِی ِیارِی کردن آِیِین و بر پا داشتن مکتب و زنده نگهداشتن شرِیعت و تعلِیمات الهِی است.[٢]

[١] لغت‌نامه دهخدا، ذِیل واژه «ناصِر».

[٢] از حضرت رضا علِیه السلام امام هشتم مناظرات متعدّدِی با صاحبان ادِیان و مذاهب و مکاتب عصر خود نقل شده است مخصوصاً ِیکِی از آنها با عمران صابِی که شخصِی داراِی اندِیشه‌اِی مادِی‌گراِیانه و منکر مبدأ و معاد بود و آن شخص در جدل هم ِید طولائِی داشت نقل شده است و عمران کسِی بود که تا آن زمان احدِی از دانشمندان و علماء عصر در مباحث علمِی بر او غالب نشده بود و او در برابر آن حضرت اِیستاد و مسائلِی در رابطه به وجود خدا و ِیکتا بودن او و نحوه آغاز آفرِینش و فلسفه اختلاف موجودات در نظام آفرِینش و طبقات مختلفه در موجودات عالم خلقت و حقِیقت معاد... مطرح کرد و جواب آنها را از آن حضرت مطالبه نمود و حضرت شروع کرد به پاسخ دادن آنها، عمران اوّل ادب لازم را بر حسب روحِیّه مجادله‌اِی رعاِیت نمِی‌کرد ولِی کم‌کم پس از اِینکه جواب چند سؤال خود را به طور مستدل و معقول از حضرت درِیافت کرد و بر او مسلّم شد که با شخص دانشمند و با عظمتِی مواجه شده است برگشت و در برابر حضرت به علامت تسلِیم با عناوِینِی مثل «نعم ِیا سِیّدِی» و ِیا «بلِی ِیا مولائِی» فرماِیش حضرت را تصدِیق مِی‌کرد، سرانجام بعد از سؤال و جواب و بحث طولانِی کار به جاِیِی رسِید که او در حضور همه دانشمندان رقِیب خود به علامت تعظِیم و تسلِیم در برابر اظهارات حکِیمانه حضرت به سجده افتاد و به آن حضرت اِیمان آورد و گفت:‌ «أشهد أنَّ اللّٰه علِی ما وَصَفْتَ وَ وَحَّدْتَ وأن محمّداً عبده المبعوث بالهدِی و دِین الحقّ ثم خرّ ساجداً نحو القبلة و أَسْلَمْ» و بدِین وسِیله آن حضرت به حق ملقب بودن به (عالم آل محمّد) را به اثبات رسانِید. طالبان تفصِیل مناظره آن حضرت با عمران صابِی مِی‌توانند به احتجاج طبرسِی و بحار الأنوار ج٤٩ مراجعه نماِیند.